Απεργίες, διακοπές, φωνές και διαφωνίες, επεισόδια. «Μια χώρα χωράφι, στη μέση εγώ» όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Τι θα σκεφτώ λοιπόν εγώ ως νέος αυτής της χώρας όταν βλέπω αυτή την κατάσταση; Τι να σκεφτώ όταν ακόμη και όλες αυτές οι κινητοποιήσεις πέφτουν στο κενό χρόνια τώρα με την αδιαλλαξία των εκάστοτε κυβερνήσεων; Σε τι να ελπίζω από μια χώρα που έχει παντελή έλλειψη πολιτικής παιδείας και ο μόνος νόμος που εφαρμόζεται και επικρατεί είναι ο νόμος του ισχυρού;
Απεργίες λοιπόν. Έχω κάποιες ενστάσεις και απορίες για όλες αυτές τις κινητοποιήσεις και αναρωτιέμαι αν έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Μήπως τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να βασανίζουν ακόμη περισσότερο τον απλό κόσμο; Μήπως τελικά θίγουν όλους όσους δεν πρέπει να θίξουν ενώ ταυτόχρονα αυτοί που θα έπρεπε να θιχτούν κοιμούνται ήσυχοι; Ας πάρουμε για παράδειγμα την απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ. Δε γνωρίζω τα αιτήματα τους όμως είμαι 99% σίγουρος ότι θα έχουν δίκιο. Μήπως όμως είναι λίγο ανεύθυνη η συγκεκριμένη απεργία; Αναλογίστηκε κανείς πόσοι άρρωστοι βρίσκονται στα σπίτια τους με υποστήριξη ιατρικών μηχανημάτων και κάθε φορά που γίνεται διακοπή η ζωή τους κρέμεται σε μια κλωστή; Μήπως υπολόγισε κανείς πόσες ηλεκτρικές συσκευές, για τις οποίες μάλιστα ο κοσμάκης πληρώνει ακόμη δόσεις έχουν καεί από την υψηλή τάση με την οποία επανέρχεται το ρεύμα;
Με την απεργία της ΔΕΗ λοιπόν ποιος τιμωρήθηκε; Έμεινε καθόλου το γραφείο του Καραμανλή χωρίς ρεύμα ή μήπως έμεινε η Νατάσσα στο σπίτι με κεράκια; Με την απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς, μήπως δυσκολεύτηκαν οι υπουργοί να πάνε στα γραφεία τους ή τελικά βρήκε το μπελά του ο κάθε ταλαίπωρος ιδιωτικός υπάλληλος που έπρεπε να πάει στη δουλειά του και ο παππούς που είχε ανάγκη να πάει στον Ευαγγελισμό;
Ιδιωτικοί υπάλληλοι είπα; Αλήθεια πόσοι από αυτούς έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στις απεργίες; Γιατί απ’ όσο ξέρω η eurobank έχει πολλά σπίτια να κλείσει και αν θες να κάνεις απεργία φυσικά δε θα σου το αρνηθεί κανείς. Απλώς θα σε ενημερώσουν πώς για τη δουλεία σου περιμένουν άλλοι 100 υποψήφιοι. Αυτό ισχύει στη Eurobank και στον κάθε ιδιωτικό κολοσσό που μας ρουφά το αίμα.
Απεργία και οι δημοσιογράφοι. Αλήθεια πόσο αστείο είναι αν σκεφτεί κανείς ότι στην απεργία συμμετέχουν η Στάη, ο Ευαγγελάτος και κάποιοι άλλοι μεγαλοδημοσιογράφοι που παίρνουν εκατομμύρια για να μας «ενημερώνουν» κατά το δοκούν; Αυτοί που είναι τα δεκανίκια των δύο κομμάτων που λεηλατούν την εξουσία και κάνουν πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη. Αυτοί που με πρόσχημα τη δημοκρατία και με περίτεχνους τρόπους, έχουν καταργήσει κάθε διαφορετική με τη δική τους άποψη και κάθε έννοια ελευθέρου διαλόγου. Αυτοί που βάλουν επώνυμα κατά συναδέλφων τους και μιλούν για την τρομοκρατία και τα εκβιαστικά blogs.
Μήπως λοιπόν, αναρωτιέμαι πάλι εγώ, θα ήταν πιο εποικοδομητικό,οι δημοσιογράφοι (και κάποιοι άλλοι κλάδοι επαγγελματιών) να ξεκινούσαν επιτέλους και τη δική τους αυτοκάθαρση; Να βρουν τους «συνεταίρους» της κάθε κυβέρνησης που προωθούν τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, και βρίσκονται μέσα στους δικούς τους κόλπους, και να τους αποβάλλουν.
Εν κατακλείδι δε θέλω να πω πώς οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες είναι κάτι κακό που δε θα έπρεπε να γίνεται. Ήθελα όμως να υπερτονίσω δύο σημεία:
Πρώτον: Ότι θα έπρεπε ορισμένοι νευραλγικοί κλάδοι, όπως αυτοί της ΔΕΗ ή των μέσων μαζικής μεταφοράς να αναλογίζονται ότι οι μόνοι που θίγονται από τις απεργίες τους είναι απλοί πολίτες και ίσως θα έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να κλιμακώνουν τις αντιδράσεις τους, χωρίς να ταλαιπωρούν τους πολίτες.
Δεύτερον: Δεν έχω δει κανένα αποτέλεσμα από απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία 10 χρόνια, τα οποία μπορώ να αντιληφθώ τι συμβαίνει γύρω μου. Σίγουρα συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να γίνει και να μην περνούν αντιλαϊκές νομοθεσίες χωρίς αγώνα. Απλώς αναρωτιέμαι μήπως πλέον η απεργία, οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις, είναι αναποτελεσματικές μορφές αγώνα και θα έπρεπε τα πράγματα να γίνονται κάπως αλλιώς. Το πώς δεν μπορώ δυστυχώς να το απαντήσω. Ίσως ένα βήμα θα ήταν η αυτοκάθαρση του κάθε εργασιακού τομέα και η απομάκρυνση στοιχείων που αποδεδειγμένα εξυπηρετούν κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα και ρουσφέτια. Το πρωταρχικό όμως βήμα θα ήταν να ξυπνήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό ίσως όπλο που μας έχει απομείνει, ΤΗΝ ΨΗΦΟ. Δε νοείται μετά από όλα όσα έχουν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να παίρνουν εν έτη 2007 80%.
Υ.γ. Κάθε σχόλιο δεκτό, η άποψη είναι φυσικά υποκειμενική και δεν είναι σε καμία περίπτωση αδιάλλακτη.
Υ.γ.2. Αν θέλετε να το συζητήσουμε περιμένω τα σχολιά σας στο ιστολόγιο.
