Αρχικά θα ήθελα να συγχαρώ τον συμφοιτητή Μιχάλη Σαλπαδήμο για την απολαυστική επιστολή του την οποία ρούφηξα ως την τελευταία λέξη. Χαίρομαι με τη διαπίστωση ότι τα λόγια καρδιάς που έγραψε έτυχαν ιδιαίτερης εκτίμησης από όλους. Εκτός από τους «κατηγορούμενούς» του. Αναμενόμενο, στου κουφού την πόρτα…
Δυστυχώς τα περισσότερα θέματα που θέτει όμως δεν είναι αποκλειστικά προνόμια του Πα.Πει., είναι ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα τα οποία εμφανίζονται σε ιδιαίτερη έξαρση στην πρωτεύουσα. Πιστεύω ότι ακόμη και για ένα παιδί που δεν αλλάζει τόπο για να σπουδάσει, η αλλαγή είναι μεγάλη, πόσο μάλλον για κάποιο που έρχεται στη ζούγκλα της Αθήνας προερχόμενο από άλλη πόλη. Έρχεται λοιπόν στο Πα.Πει. και παίρνει αμέσως το πρώτο δείγμα του πολιτισμού μας από τα άγρια θηρία των παρατάξεων που ψάχνουν για τροφή… εεεε ψήφους.
Η πραγματικότητα που με λυπεί περισσότερο και με κάνει να ντρέπομαι είναι αυτός ο «ρατσισμός» που αισθάνθηκε ο Μιχάλης απέναντι στα παιδιά που έρχονται από άλλες πόλεις. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς γίνεται ένας φυσιολογικός άνθρωπος το μόνο ενδιαφέρον που βρίσκει στους συνανθρώπους του είναι η καταγωγή, η κοινωνική θέση και το εκκαθαριστικό της εφορίας. Αν αυτό κάνει η πλειονότητα των νέων σήμερα, τότε αυτό σημαίνει πώς έχουμε μεγάλο πρόβλημα ως κοινωνία. Σημαίνει πώς τα πρότυπα και οι αξίες που δίνονται στους νέους έχουν ευτελιστεί.
Διαπιστώνει επίσης ο Μιχάλης ότι έχουμε γεμίσει με φρεσκοβαμμένους τέλειους φοιτητές και φοιτήτριες που κάνουν διαγωνισμό ακριβότερου αυτοκινήτου. Διαπίστωση μου είναι πώς η αλλαγή αυτή που έχει συντελεστεί είναι ραγδαία και ξεκινά από το σχολείο. Αυτό το στηρίζω στο γεγονός ότι πλέον ακόμη και σε ένα γυμνάσιο να μπεις, θα δεις βαμμένα κοριτσάκια (ενίοτε και αγοράκια) να κάνουν διαγωνισμό του πιο ακριβού gadget. Κάτι το οποίο μέχρι πριν λίγα χρόνια που ήμουν και εγώ στο γυμνάσιο, ούτε που μπορούσαμε να διανοηθούμε. Πρόσφατα κιόλας η δημόσια συζήτηση σχετικά με τις νέες (και επικίνδυνες) τάσεις των νέων της εποχής (emo, trendy, κάγκουρες, skataδες και λοιπές κατηγοριοποιήσεις που αποδόθηκαν ) καταδεικνύει ακόμη πιο έντονα τα προβλήματα αυτά, τα οποία είναι εμφανές ότι ξεκινούν από την εφηβική ηλικία.
Το κείμενο του Μιχάλη δυστυχώς ενισχύει την απαισιοδοξία μου για την ποιότητα της γενιάς μας. Έχουμε στρέψει το ενδιαφέρον μας σε πράγματα άνευ ουσίας, στο glamour και τη χλιδή, ξεχνώντας κάθε τι ουσιώδες. Ίσως επειδή τα βρήκαμε όλα έτοιμα και κανείς δε μας έδωσε ερέθισμα να προβληματιστούμε. Έχω ακούσει πολλές φορές τον παππού μου να λέει «Περνάω κάθε πρωί από την πλατεία και βλέπω τις καφετέριες γεμάτες νέα παιδιά να πίνουν καφέ». Είμαστε η γενιά του φραπέ και της καλοπέρασης λοιπόν, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τα δύσκολα χρόνια που μας περιμένουν.
Ερχόμαστε τώρα στο Πα.Πει. (και το κάθε Πα.Πει.) όπου παρατηρώ πράματα τα οποία με οδηγούν σε περαιτέρω εκτιμήσεις για το μέλλον. Αισθάνομαι πώς ένα παιδί που ξεκινά από το μηδέν, με μόνο προσόν το μυαλό και τη δουλεία του, δε θα βρει πολλές ευκαιρίες να ανοίξει τα φτερά του αν δεν ξεπουλήσει την ηθική του. Βλέπω ότι τα λαμπρά μυαλά απομονώνονται και ασχολούνται μόνο με τις σπουδές τους, αηδιασμένα από τις παρατάξεις και την πολιτική, επομένως αυτοί που θα κρατήσουν την εξουσία στο μέλλον σίγουρα δε θα είναι πιο φωτισμένοι από τους προκατόχους τους…
Ας ελαφρύνω λίγο το θέμα με την αναφορά στην πραγματική φιλοσοφία του Ελληνικού πανεπιστημίου. Διαπιστώνω πώς βαθύτερος του στόχος τελικά, είναι να εκπαιδεύσει τους νέους και να τους μυήσει, όχι στη γνώση και την επιστήμη, αλλά στη ζωή και το «κουρμπέτι». Στο πανεπιστήμιο έμαθα την αυτενέργεια! Μόνος σου μαθαίνεις, μόνος σου πρέπει να βρεις το δρόμο προς τη γνώση και την επιτυχία, σχεδόν κανείς δε θα βρεθεί να σε καθοδηγήσει σε κάτι, αν δεν έχει συμφέρον. Παρολα αυτά, για τους σπουδαστές των δημοσίων σχέσεων το πανεπιστήμιο αποτελεί τον καλύτερο τόπο για να εξασκήσουν τα P.R. τους, ειδικότερα κάνοντας πρακτική μέσω γνωστών εταιριών του χώρου όπως η ΔΑΠ Α.Ε., ΠΑΣΠ ΑΕΒΕ (που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα των μεγαλυτέρων Trust της χώρας, ΝΔ,ΠΑΣΟΚ κτλ.) οι οποίες πρόθυμα τους προσλαμβάνουν!
Σε ένα μόνο θέμα θα διαφωνήσω με το Μιχάλη. Επειδή έχω υπάρξει σπουδαστής και σε άλλο «ίδρυμα», το περίοπτο Ε.Μ.Π. σας πληροφορώ πώς οι καθηγητές εκεί είναι πολύ πιο απρόσωποι. Στο τμήμα μου στο Πα.Πει. έχω γνωρίσει αρκετούς καθηγητές που τουλάχιστον θέλουν να κάνουν αξιοπρεπώς τη δουλεία τους και ορισμένους ακόμη, με μεγάλο ζήλο και αγνό ενδιαφέρον να ασχοληθούν ακόμη και με κάθε φοιτητή ξεχωριστά. Όχι πως δεν υπάρχουν και καθηγητές φαντάσματα.
Τελικά η εμπειρία στο Πα.Πει. και στο κάθε πανεπιστήμιο της Ελλάδας σίγουρα δεν παρέχει τα εχέγγυα για ολοκληρωμένη εκπαίδευση έχοντας τραγικές ελλείψεις και κενά. Μπορεί όμως ο καθένας μας να σταχυολογήσει τα στοιχεία και τους ανθρώπους (φίλους και καθηγητές) που μπορούν να αποβούν καθοριστικά στη ζωή του.
Υ.γ. Απ’ ότι βλέπω το clopyright ήταν ένα διαχρονικό κείμενο! Καλή εξεταστική και καλά κουράγια!
