Η ελλάδα στα κάρβουνα

Απεργίες, διακοπές, φωνές και διαφωνίες, επεισόδια. «Μια χώρα χωράφι, στη μέση εγώ» όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Τι θα σκεφτώ λοιπόν εγώ ως νέος αυτής της χώρας όταν βλέπω αυτή την κατάσταση; Τι να σκεφτώ όταν ακόμη και όλες αυτές οι κινητοποιήσεις πέφτουν στο κενό χρόνια τώρα με την αδιαλλαξία των εκάστοτε κυβερνήσεων; Σε τι να ελπίζω από μια χώρα που έχει παντελή έλλειψη πολιτικής παιδείας και ο μόνος νόμος που εφαρμόζεται και επικρατεί είναι ο νόμος του ισχυρού;

Απεργίες λοιπόν. Έχω κάποιες ενστάσεις και απορίες για όλες αυτές τις κινητοποιήσεις και αναρωτιέμαι αν έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Μήπως τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να βασανίζουν ακόμη περισσότερο τον απλό κόσμο; Μήπως τελικά θίγουν όλους όσους δεν πρέπει να θίξουν ενώ ταυτόχρονα αυτοί που θα έπρεπε να θιχτούν κοιμούνται ήσυχοι; Ας πάρουμε για παράδειγμα την απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ. Δε γνωρίζω τα αιτήματα τους όμως είμαι 99% σίγουρος ότι θα έχουν δίκιο. Μήπως όμως είναι λίγο ανεύθυνη η συγκεκριμένη απεργία; Αναλογίστηκε κανείς πόσοι άρρωστοι βρίσκονται στα σπίτια τους με υποστήριξη ιατρικών μηχανημάτων και κάθε φορά που γίνεται διακοπή η ζωή τους κρέμεται σε μια κλωστή; Μήπως υπολόγισε κανείς πόσες ηλεκτρικές συσκευές, για τις οποίες μάλιστα ο κοσμάκης πληρώνει ακόμη δόσεις έχουν καεί από την υψηλή τάση με την οποία επανέρχεται το ρεύμα;

Με την απεργία της ΔΕΗ λοιπόν ποιος τιμωρήθηκε; Έμεινε καθόλου το γραφείο του Καραμανλή χωρίς ρεύμα ή μήπως έμεινε η Νατάσσα στο σπίτι με κεράκια; Με την απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς, μήπως δυσκολεύτηκαν οι υπουργοί να πάνε στα γραφεία τους ή τελικά βρήκε το μπελά του ο κάθε ταλαίπωρος ιδιωτικός υπάλληλος που έπρεπε να πάει στη δουλειά του και ο παππούς που είχε ανάγκη να πάει στον Ευαγγελισμό;

Ιδιωτικοί υπάλληλοι είπα; Αλήθεια πόσοι από αυτούς έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στις απεργίες; Γιατί απ’ όσο ξέρω η eurobank έχει πολλά σπίτια να κλείσει και αν θες να κάνεις απεργία φυσικά δε θα σου το αρνηθεί κανείς. Απλώς θα σε ενημερώσουν πώς για τη δουλεία σου περιμένουν άλλοι 100 υποψήφιοι. Αυτό ισχύει στη Eurobank και στον κάθε ιδιωτικό κολοσσό που μας ρουφά το αίμα.

Απεργία και οι δημοσιογράφοι. Αλήθεια πόσο αστείο είναι αν σκεφτεί κανείς ότι στην απεργία συμμετέχουν η Στάη, ο Ευαγγελάτος και κάποιοι άλλοι μεγαλοδημοσιογράφοι που παίρνουν εκατομμύρια για να μας «ενημερώνουν» κατά το δοκούν; Αυτοί που είναι τα δεκανίκια των δύο κομμάτων που λεηλατούν την εξουσία και κάνουν πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη. Αυτοί που με πρόσχημα τη δημοκρατία και με περίτεχνους τρόπους, έχουν καταργήσει κάθε διαφορετική με τη δική τους άποψη και κάθε έννοια ελευθέρου διαλόγου. Αυτοί που βάλουν επώνυμα κατά συναδέλφων τους και μιλούν για την τρομοκρατία και τα εκβιαστικά blogs.

Μήπως λοιπόν, αναρωτιέμαι πάλι εγώ, θα ήταν πιο εποικοδομητικό,οι δημοσιογράφοι (και κάποιοι άλλοι κλάδοι επαγγελματιών) να ξεκινούσαν επιτέλους και τη δική τους αυτοκάθαρση; Να βρουν τους «συνεταίρους» της κάθε κυβέρνησης που προωθούν τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, και βρίσκονται μέσα στους δικούς τους κόλπους, και να τους αποβάλλουν.

Εν κατακλείδι δε θέλω να πω πώς οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες είναι κάτι κακό που δε θα έπρεπε να γίνεται. Ήθελα όμως να υπερτονίσω δύο σημεία:

Πρώτον: Ότι θα έπρεπε ορισμένοι νευραλγικοί κλάδοι, όπως αυτοί της ΔΕΗ ή των μέσων μαζικής μεταφοράς να αναλογίζονται ότι οι μόνοι που θίγονται από τις απεργίες τους είναι απλοί πολίτες και ίσως θα έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να κλιμακώνουν τις αντιδράσεις τους, χωρίς να ταλαιπωρούν τους πολίτες.

Δεύτερον: Δεν έχω δει κανένα αποτέλεσμα από απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία 10 χρόνια, τα οποία μπορώ να αντιληφθώ τι συμβαίνει γύρω μου. Σίγουρα συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να γίνει και να μην περνούν αντιλαϊκές νομοθεσίες χωρίς αγώνα. Απλώς αναρωτιέμαι μήπως πλέον η απεργία, οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις, είναι αναποτελεσματικές μορφές αγώνα και θα έπρεπε τα πράγματα να γίνονται κάπως αλλιώς. Το πώς δεν μπορώ δυστυχώς να το απαντήσω. Ίσως ένα βήμα θα ήταν η αυτοκάθαρση του κάθε εργασιακού τομέα και η απομάκρυνση στοιχείων που αποδεδειγμένα εξυπηρετούν κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα και ρουσφέτια. Το πρωταρχικό όμως βήμα θα ήταν να ξυπνήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό ίσως όπλο που μας έχει απομείνει, ΤΗΝ ΨΗΦΟ. Δε νοείται μετά από όλα όσα έχουν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να παίρνουν εν έτη 2007 80%.

Υ.γ. Κάθε σχόλιο δεκτό, η άποψη είναι φυσικά υποκειμενική και δεν είναι σε καμία περίπτωση αδιάλλακτη.

Υ.γ.2. Αν θέλετε να το συζητήσουμε περιμένω τα σχολιά σας στο ιστολόγιο.

Νιού Τζενερέισον!

Αρχικά θα ήθελα να συγχαρώ τον συμφοιτητή Μιχάλη Σαλπαδήμο για την απολαυστική επιστολή του την οποία ρούφηξα ως την τελευταία λέξη. Χαίρομαι με τη διαπίστωση ότι τα λόγια καρδιάς που έγραψε έτυχαν ιδιαίτερης εκτίμησης από όλους. Εκτός από τους «κατηγορούμενούς» του. Αναμενόμενο, στου κουφού την πόρτα…

Δυστυχώς τα περισσότερα θέματα που θέτει όμως δεν είναι αποκλειστικά προνόμια του Πα.Πει., είναι ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα τα οποία εμφανίζονται σε ιδιαίτερη έξαρση στην πρωτεύουσα. Πιστεύω ότι ακόμη και για ένα παιδί που δεν αλλάζει τόπο για να σπουδάσει, η αλλαγή είναι μεγάλη, πόσο μάλλον για κάποιο που έρχεται στη ζούγκλα της Αθήνας προερχόμενο από άλλη πόλη. Έρχεται λοιπόν στο Πα.Πει. και παίρνει αμέσως το πρώτο δείγμα του πολιτισμού μας από τα άγρια θηρία των παρατάξεων που ψάχνουν για τροφή… εεεε ψήφους.

Η πραγματικότητα που με λυπεί περισσότερο και με κάνει να ντρέπομαι είναι αυτός ο «ρατσισμός» που αισθάνθηκε ο Μιχάλης απέναντι στα παιδιά που έρχονται από άλλες πόλεις. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς γίνεται ένας φυσιολογικός άνθρωπος το μόνο ενδιαφέρον που βρίσκει στους συνανθρώπους του είναι η καταγωγή, η κοινωνική θέση και το εκκαθαριστικό της εφορίας. Αν αυτό κάνει η πλειονότητα των νέων σήμερα, τότε αυτό σημαίνει πώς έχουμε μεγάλο πρόβλημα ως κοινωνία. Σημαίνει πώς τα πρότυπα και οι αξίες που δίνονται στους νέους έχουν ευτελιστεί.

Διαπιστώνει επίσης ο Μιχάλης ότι έχουμε γεμίσει με φρεσκοβαμμένους τέλειους φοιτητές και φοιτήτριες που κάνουν διαγωνισμό ακριβότερου αυτοκινήτου. Διαπίστωση μου είναι πώς η αλλαγή αυτή που έχει συντελεστεί είναι ραγδαία και ξεκινά από το σχολείο. Αυτό το στηρίζω στο γεγονός ότι πλέον ακόμη και σε ένα γυμνάσιο να μπεις, θα δεις βαμμένα κοριτσάκια (ενίοτε και αγοράκια) να κάνουν διαγωνισμό του πιο ακριβού gadget. Κάτι το οποίο μέχρι πριν λίγα χρόνια που ήμουν και εγώ στο γυμνάσιο, ούτε που μπορούσαμε να διανοηθούμε. Πρόσφατα κιόλας η δημόσια συζήτηση σχετικά με τις νέες (και επικίνδυνες) τάσεις των νέων της εποχής (emo, trendy, κάγκουρες, skataδες και λοιπές κατηγοριοποιήσεις που αποδόθηκαν ) καταδεικνύει ακόμη πιο έντονα τα προβλήματα αυτά, τα οποία είναι εμφανές ότι ξεκινούν από την εφηβική ηλικία.

Το κείμενο του Μιχάλη δυστυχώς ενισχύει την απαισιοδοξία μου για την ποιότητα της γενιάς μας. Έχουμε στρέψει το ενδιαφέρον μας σε πράγματα άνευ ουσίας, στο glamour και τη χλιδή, ξεχνώντας κάθε τι ουσιώδες. Ίσως επειδή τα βρήκαμε όλα έτοιμα και κανείς δε μας έδωσε ερέθισμα να προβληματιστούμε. Έχω ακούσει πολλές φορές τον παππού μου να λέει «Περνάω κάθε πρωί από την πλατεία και βλέπω τις καφετέριες γεμάτες νέα παιδιά να πίνουν καφέ». Είμαστε η γενιά του φραπέ και της καλοπέρασης λοιπόν, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τα δύσκολα χρόνια που μας περιμένουν.

Ερχόμαστε τώρα στο Πα.Πει. (και το κάθε Πα.Πει.) όπου παρατηρώ πράματα τα οποία με οδηγούν σε περαιτέρω εκτιμήσεις για το μέλλον. Αισθάνομαι πώς ένα παιδί που ξεκινά από το μηδέν, με μόνο προσόν το μυαλό και τη δουλεία του, δε θα βρει πολλές ευκαιρίες να ανοίξει τα φτερά του αν δεν ξεπουλήσει την ηθική του. Βλέπω ότι τα λαμπρά μυαλά απομονώνονται και ασχολούνται μόνο με τις σπουδές τους, αηδιασμένα από τις παρατάξεις και την πολιτική, επομένως αυτοί που θα κρατήσουν την εξουσία στο μέλλον σίγουρα δε θα είναι πιο φωτισμένοι από τους προκατόχους τους…

Ας ελαφρύνω λίγο το θέμα με την αναφορά στην πραγματική φιλοσοφία του Ελληνικού πανεπιστημίου. Διαπιστώνω πώς βαθύτερος του στόχος τελικά, είναι να εκπαιδεύσει τους νέους και να τους μυήσει, όχι στη γνώση και την επιστήμη, αλλά στη ζωή και το «κουρμπέτι». Στο πανεπιστήμιο έμαθα την αυτενέργεια! Μόνος σου μαθαίνεις, μόνος σου πρέπει να βρεις το δρόμο προς τη γνώση και την επιτυχία, σχεδόν κανείς δε θα βρεθεί να σε καθοδηγήσει σε κάτι, αν δεν έχει συμφέρον. Παρολα αυτά, για τους σπουδαστές των δημοσίων σχέσεων το πανεπιστήμιο αποτελεί τον καλύτερο τόπο για να εξασκήσουν τα P.R. τους, ειδικότερα κάνοντας πρακτική μέσω γνωστών εταιριών του χώρου όπως η ΔΑΠ Α.Ε., ΠΑΣΠ ΑΕΒΕ (που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα των μεγαλυτέρων Trust της χώρας, ΝΔ,ΠΑΣΟΚ κτλ.) οι οποίες πρόθυμα τους προσλαμβάνουν!

Σε ένα μόνο θέμα θα διαφωνήσω με το Μιχάλη. Επειδή έχω υπάρξει σπουδαστής και σε άλλο «ίδρυμα», το περίοπτο Ε.Μ.Π. σας πληροφορώ πώς οι καθηγητές εκεί είναι πολύ πιο απρόσωποι. Στο τμήμα μου στο Πα.Πει. έχω γνωρίσει αρκετούς καθηγητές που τουλάχιστον θέλουν να κάνουν αξιοπρεπώς τη δουλεία τους και ορισμένους ακόμη, με μεγάλο ζήλο και αγνό ενδιαφέρον να ασχοληθούν ακόμη και με κάθε φοιτητή ξεχωριστά. Όχι πως δεν υπάρχουν και καθηγητές φαντάσματα.

Τελικά η εμπειρία στο Πα.Πει. και στο κάθε πανεπιστήμιο της Ελλάδας σίγουρα δεν παρέχει τα εχέγγυα για ολοκληρωμένη εκπαίδευση έχοντας τραγικές ελλείψεις και κενά. Μπορεί όμως ο καθένας μας να σταχυολογήσει τα στοιχεία και τους ανθρώπους (φίλους και καθηγητές) που μπορούν να αποβούν καθοριστικά στη ζωή του.

Υ.γ. Απ’ ότι βλέπω το clopyright ήταν ένα διαχρονικό κείμενο! Καλή εξεταστική και καλά κουράγια!