Το Παπί και το ΠΑΠΕΙ

Μια περίεργη αλλά καθ’ όλα αναμενόμενη σιωπή έχει καλύψει το Παπεί μετά το πέρας των εκλογών. Το μόνο που θυμίζει την προ εκλογών εικόνα, είναι τα σελοτέιπ που απέμειναν στους τοίχους. Η πλειονότητα των εκπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων παραθερίζει στη Μύκονο, στις παραλίες ή στις καφετέριες, δρέποντας τους καρπούς των κόπων τους. Για παρουσία τους στα αμφιθέατρα φυσικά ούτε λόγος, κάνει κακό στην ηλιοθεραπεία. Η ύπαρξή τους στο χώρο του πανεπιστημίου εξάλλου, εξαντλείται στα παραταξιακά τους συμφέροντα.
Το μόνο παρήγορο που συνεπάγεται από αυτή την ησυχία είναι ότι, τουλάχιστον, φαίνεται ότι η εξεταστική θα διεξαχθεί κανονικά.

Μπορεί λοιπόν οι φοιτητικές παρατάξεις να βρίσκονται σε περίοδο διακοπών το Παπί μας όμως παραμένει εδώ. Συνεχίζει όπως το γνωρίζαμε και πριν τις εκλογές, έγκυρο και ενημερωτικό, πάνω απ’ όλα όμως ανοιχτό για ουσιαστική επικοινωνία με όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής μας κοινότητας, ένα πραγματικά «ελεύθερο βήμα» για όλους μας. Ίσως οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν όμως πριν λίγες μέρες το Παπί είχε γενέθλια και δράττομαι της ευκαιρίας για να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι’ αυτό.

Η πρώτη μου επαφή με το Παπί μας έγινε πριν 3 περίπου χρόνια και αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Όλα αυτά τα χρόνια ενημερώθηκα, διάβασα απόψεις , προβληματίστηκα, οργίστηκα , συμφώνησα και διαφώνησα, εξέφρασα τις απόψεις μου και εγώ μέσω της διαδικτυακής μας εφημερίδας. Νιώθω τελικά ότι το Παπί δεν είναι μία απλή εφημερίδα, ούτε ένα ενημερωτικό ηλεκτρονικό έντυπο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ζωτικά όργανα και πολλά κύτταρα. Και αν η συντακτική του ομάδα αποτελεί τα ζωτικά του όργανα, ο οργανισμός αυτός δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς όλους τους απλούς αναγνώστες του, αυτοί αποτελούν τα κύτταρά του!


Τόσα χρόνια το Παπί προβληματίστηκε, αμφισβήτησε, σκέφτηκε, έκρινε, επεσήμανε λάθη και παραλείψεις, προβλήματα και ελλείψεις, έβαλε το δικό του λιθαράκι στη βελτίωση της ακαδημαϊκής ζωής στο Παπεί. Το πιο σημαντικό γεγονός όμως κατά την άποψή μου, είναι ότι αυτός ο προβληματισμός σε ένα μεγάλο μέρος του προήλθε από τους αναγνώστες του Παπιού. Θυμηθείτε πόσοι από εμάς στείλαμε ένα απλό μήνυμα στην εφημερίδα μας και το είδαμε δημοσιευμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Για πόσα πράγματα απευθυνθήκαμε στο Παπί για να μας ενημερώσει και αυτό απάντησε άμεσα. Η σχέση κάθε αναγνώστη με το Παπί πάντα υπήρξε αμφίδρομη, δεν υπάρχει αμφιβολία!

Το μικρό αυτό παπάκι λοιπόν που γεννήθηκε πριν 6 χρόνια πλέον έχει γίνει ένα μεγάλο και ώριμο Παπί που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημίου μας, μια ενεργή εφημερίδα-θεσμός. Του εύχομαι να παραμείνει πάντα ένα ζωντανό και ζωηρό Παπί για πολλά χρόνια και να μην ωριμάσει υπερβολικά, γιατί όταν ωριμάζει πολύ κάτι, μετά σαπίζει. Εύχομαι να αγκαλιάσουμε όλοι μας το Παπί ακόμη περισσότερο, να το αισθανθούμε κάτι δικό μας, να αισθανθούμε κομμάτι του. Του εύχομαι να το αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο και εμείς και οι μεταγενέστεροι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς, καθώς και να συνεχίσει να προσφέρει ήθος!

Ας δούμε το Παπί μας ως μία ευκαιρία να εκφράσουμε ελεύθερα την άποψη μας, με παρρησία και κριτική σκέψη, με προβληματισμό αλλά και αισιοδοξία για οτιδήποτε μας απασχολεί ως φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς αλλά και ως νέους ανθρώπους. Ας το συντροφεύσουμε στο δύσκολο και ρομαντικό ταξίδι του που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια. Ας αγαπήσουμε περισσότερο το Παπί και το Παπεί μας και ας τους δώσουμε την προσοχή που τους αξίζει! Ας γίνουμε ενεργά κύτταρα τους!

Χρόνια Πολλά!


Υ.Γ. Αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι την εξεταστική εύχομαι καλά κουράγια και επιτυχίες σε όλους! Τουλάχιστον δεν έσφιξαν οι ζέστες ακόμη!

Χαιρετισμούς από τη Μακρινή Λιμνούπολη,
Ντόναλντ το Παπί