Σύμπαπιοι και συμπάπιες σας απευθύνω μετά από καιρό αγωνιστικούς χαιρετισμούς, έχουμε και εκλογές την Κυριακή έτσι δεν είναι; Εθνικού χαρακτήρος μάλιστα. Όλοι θα ‘θελαν να είναι εκεί και να ψηφίσουν. Μεγαλύτερη αγωνία για την έκβαση της ψηφοφορίας έχει ο Κωστάκης από τους υποψηφίους.
Στα δικά μας τώρα και σε ένα θέμα πάντα επίκαιρο, το οποίο ψιθυρίζουμε μεταξύ μας αλλά ποτέ δεν μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτό. Δε μας συμφέρει εξάλλου. Ή μήπως θα μας συνέφερε να ασχοληθούμε με το θέμα της αντιγραφής στις εξετάσεις;
Ομολογώ πώς μέχρι τώρα δε με είχε απασχολήσει σοβαρά το θέμα, όμως μετά από μια συζήτηση με έναν καθηγητή, έκανα κάποιες σκέψεις και αποφάσισα να τις μοιραστώ μαζί σας. Ο καθηγητής αυτός λοιπόν ήταν πολύ προβληματισμένος γιατί αντιλήφθηκε ότι τις τελευταίες 2-3 εξεταστικές γίνεται χαμός και εν ολίγοις μας προέτρεψε να πάρουμε το θέμα στα χέρια μας γιατί η όλη κατάσταση βαίνει εις βάρος μας τελικώς.
Οι σκέψεις για τα αίτια ήσαν πολλές: Η επιτήρηση, η πονηριά, η νοοτροπία του Έλληνα όταν βρίσκεται στα θρανία. Σίγουρα όλα αυτά έχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ευθύνη για το φαινόμενο της αντιγραφής, όμως η ρίζα του κακού βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο περιεχόμενο των σπουδών μας, στην απαξίωση των πτυχίων μας και το νεφελώδες μέλλον που βλέπει καθένας μας μπροστά του.
Πόσοι από εμάς αλήθεια ξέρουν τι βγαίνουν από τη σχολή τους; Αυτοί που ξέρουν, πόσο σίγουροι είναι πώς θα βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο σπουδών τους και δε θα καταλήξουν επαγγελματίες παίχτες του Deal μήπως και βγάλουν κανένα φράγκο; Πόσοι από μας πιστεύουν ότι έστω το 10% των διδαχθέντων στο πανεπιστήμιο θα το χρησιμοποιήσουν στη δουλειά τους; Πτυχιούχος οικονομολόγος και κάνει απογραφή μπανανόφλουδας στη χωματερή…
Θα μου πείτε ότι και όταν κατεβαίνει ένα παλικάρι από το τελευταίο έδρανο, κάνει τη βόλτα του μέχρι το πρώτο για να πάρει την κόλλα του συμφοιτητή του, για να αντιγράψει με όλη του την άνεση, απαξιώνεται το πτυχίο μας. Το θέμα όμως είναι να πάψουμε επιτέλους να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος.
Wednesday, November 7, 2007
Monday, August 27, 2007
Το κόκκινο αφήνει Μαύρο
Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα σαστισμένος και δεν ξέρω τι να γράψω ή καλύτερα τι να πρωτογράψω. Εξάλλου ακόμη δεν ξέρω αν θα φτάσει η πύρινη λαίλαπα και στο χωριό μου, αν φτάσει πάντως είμαι σίγουρος πώς δε θα υπάρξει κανείς να το προστατέψει εκτός από την αυτοθυσία των λιγοστών κατοίκων του. Μαύρισε ο ουρανός, μαύρισε η γη, μαύρισαν οι ψυχές μας. Ζήσαμε στιγμές και είδαμε εικόνες που θα μας σημαδεύουν για μία ζωή, δηλητηριάζοντας κάθε αίσθησή μας. Γιατί Θεέ μου;
Ας ξεκινήσω εκφράζοντας τη συμπαράσταση μου, κατά σειρά οδύνης, στα θύματα της πρωτοφανούς αυτής τραγωδίας που βιώνουμε, στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, στο φυσικό μας περιβάλλον που έχασε μεγάλο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας του, στους ανθρώπους που έχασαν περιουσίες, κτήματα, δουλειές, κόπους μίας ζωής, σε αυτούς που έχασαν την αγαπημένη ιδιαίτερη πατρίδα τους και τέλος σε όλους μας, που χάσαμε ένα τεράστιο κομμάτι του φυσικού πλούτου της χώρας μας και ένα (ευτυχώς μικρό) κομμάτι της ιστορίας μας.
Δυστυχώς φοβάμαι ότι τα χειρότερα έρχονται και το στηρίζω με 2 σκέψεις.
Πρώτον η φυσική καταστροφή δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς μετά τις πυρκαγιές θα έρθουν οι βροχές. Η συνέχεια της εξίσωσης λέγεται πλημμύρα και δε βλέπω πολλούς να το αναφέρουν και να προετοιμάζονται γι’ αυτό.
Δεύτερον, μαζί με τα χωριά κάηκε ανεπανόρθωτα και ένα μεγάλο κομμάτι της παράδοσής μας. Άραγε πόσα από αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο χάρτη και πόσα από αυτά θα εγκαταλειφθούν τελείως λόγω της χρόνιας ασθένειας της αστυφιλίας από την οποία πάσχει ο λαός μας; Για τα περισσότερα από αυτά ήταν το τελειωτικό κτύπημα…
Προσπαθώ να κρατήσω την οργή μου. Την οργή για τα μιάσματα που έσπειραν πολλά από τα κόκκινα ποτάμια, για τους τυχοδιώκτες που ως άλλα αρπακτικά (τα αυθεντικά δυστυχώς κάηκαν) τρίβουν τα χέρια τους καθώς μυρίζονται το εύκολο κέρδος που θα αποφέρει η καταστροφή αυτή. Την οργή για τους αναίσθητους που συνέχιζαν να γεμίζουν τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης για να λικνιστούν στους ρυθμούς της μουσικής την ώρα που συνάνθρωποί τους χορεύουν το χορό της φωτιάς. Την αγανάκτησή μου για όλους αυτούς τους αναλυτές των παραθύρων με τα κοστούμια και τα ταγιέρ, τους φωτεινούς αυτούς παντογνώστες που μας πληροφορούσαν πάλι με κάθε λεπτομέρεια και «λεπτότητα» για τα αίτια της τραγωδίας, συγκαλύπτοντας παράλληλα τους πραγματικούς υπευθύνους. Τελικά όμως δεν μπορώ να κρατήσω την οργή και την αηδία μου για τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος κατά της Ελλάδος. Αυτούς που σε λίγες μέρες, εν μέσω πόνου και οδύνης θα ζητήσουν την ψήφο μας.
Την ώρα που οι περισσότεροι προσπαθούμε να συνδράμουμε όπως και όσο μπορούμε ο καθένας, τα αγαπημένα μας πολιτικά κόμματα δεν έχουν ανακοινώσει κάτι το οποίο θεωρώ έστω το ελάχιστο. Να διαθέσουν τα εκατομμύρια ευρώ που θα καταχραστούν (νόμιμα, αφού έχουν προνοήσει να τα εξασφαλίσουν δια νόμου, αντίθετα με τα μέτρα αντιπυρικής προστασίας για τα οποία δεν προνόησαν) από τον κρατικό προϋπολογισμό για τις προεκλογικές τους εκστρατείες, για την ανακούφιση των πυροπαθών.
Μήπως όμως είδαμε κάτι που δεν το περιμέναμε; Θα ενδώσω στον πειρασμό να αποτυπώσω μία σύντομη εικόνα για την αντίδραση κάθε κόμματος (για τα 4 κόμματα που βρίσκονται στην απελθούσα βουλή) τις ημέρες αυτές.
Το κυβερνών κόμμα δεν επιδέχεται σχολιασμού, καθώς είναι υπεύθυνο για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα και για το διαλυμένο κρατικό μηχανισμό. Για ποιόν κρατικό μηχανισμό μιλάμε δηλαδή, όταν αυτός απασχολείται εξ ολοκλήρου με τις επικείμενες εκλογές; Υπηρεσιακό υπουργό εσωτερικών έχουμε εξάλλου. Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση επέδειξε την απαιτούμενη ανικανότητα ώστε να οδηγηθούμε στο σύγχρονο αυτό ολοκαύτωμα και σίγουρα με το κατόρθωμά της αυτό κέρδισε τη θέση της στην ιστορία της χώρας. Στις μαύρες σελίδες δυστυχώς.
Είδαμε τον πρόεδρο του Πασοκ να δηλώνει το μεσημέρι «Δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, πρέπει να συνασπιστούμε όλοι για το καλό της χώρας». Το βράδυ της ίδιας ημέρας των ακούσαμε να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ χωρίς καμία συναίσθηση και ηθική, δίχως τον ελάχιστο σεβασμό στους ανθρώπους που εκείνη την ώρα θρηνούσαν και αγωνιούσαν.
Το κομμουνιστικό κόμμα συνέχιζε την γνωστή κασέτα του δικομματισμού, ενώ η αρχηγός του, η γνωστή Αλέκα, είχε στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη μια συγκλονιστική… απάθεια, λες και βρισκόταν σε άλλο κόσμο, λες και δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Όσο για τον Συριζα, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με το ΚΚΕ, τίποτε άξιο σχολιασμού.
Είδαμε όμως μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο και μερικές κωμικές σκηνές. Ο πρόεδρος Παπανδρέου να κάνει βόλτα μέσα στα καμένα και να κουνά τα χέρια του με απελπισία μπροστά στις κάμερες. Προφανώς ήταν γυρίσματα για τα διαφημιστικά σποτ που θα στηρίξουν την εκλογική του εκστρατεία. Είδαμε και τον αγαπημένο μας κύριο Πολύδωρα με το άσπρο πουκαμισάκι και την απαράμιλλη κόμη του να βοηθά στην απομάκρυνση ενός κορμού δέντρου από το δρόμο, ενώ οι σωματοφυλακές του απλώς παρατηρούσαν. Τυχαία οι τηλεοπτικές κάμερες ήταν και εκεί παρούσες. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο λοιπόν.
Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι ακόμη δεν έχουν αναβληθεί οι εκλογές, καθώς αυτό καθιστά αδύνατον να ανακουφιστούν ΑΜΕΣΑ οι πληγέντες και να υπάρξει στοιχειώδης έστω σχεδιασμός για τη συνολική αποκατάσταση των καμμένων περιοχών. Και αυτοί οι κύριοι θα έρθουν τώρα να ζητήσουν την ψήφο μας για να απαλύνουν την τραγωδία και να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα. Ως πότε όμως θα ανεχόμαστε αυτούς τους παλιάτσους της πολιτικής; ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ, ας συνειδητοποιήσουμε ότι εδώ και χρόνια καταστρέφουν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, ανενόχλητοι την πατρίδα μας. Ας τους μαυρίσουμε επιτελούς, όπως τους αξίζει, όπως μαύρισαν και αυτοί τα χωριά και τα δάση μας.
ΑΠΟΡΙΕΣ
1) Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε και η έλλειψη της επίσημης Εκκλησίας. Δεν είδαμε κανέναν από την αρχιεπισκοπή να προσπαθεί να σταθεί στο πλευρό τον πυροπαθών, ούτε ακούσαμε κάποια προσφορά η πρωτοβουλία για την ανακούφισή τους. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι τεράστια. Μάλλον ο σεβαστός αρχιεπίσκοπος έχει πιο πολλή ανάγκη τη συμπαράσταση του κλήρου αυτή τη στιγμή και δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με κάτι άλλο.
2) Λέτε αν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα αντί για νερό, έριχναν πολιτικούς, οι φωτιές να έσβηναν νωρίτερα;
3)Το τοπ-μόντελ Φώφη (Γεννηματά) συνόδευε τον Παπανδρέου στις περιοδείες του στις φωτιές της Πελοποννήσου; Την ίδια ώρα καιγόταν η μισή Αττική και αν δεν κάνω λάθος νομάρχης κάπου εκεί δεν είναι η Φώφη; Την πνίγει σαν κορσές το καθήκον της στην τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται.
Υ.γ. 1 Θα είχα πολλά ακόμη να πω, για το γιατί, το πώς, τα λάθη που έγιναν, τον εξοπλισμό, την πρόληψη όμως νομίζω ότι έχουμε κουραστεί να τα ακούμε αυτές τις μέρες.
Υ.γ. 2 Αισθάνομαι ότι έχασα το όποιο χιούμορ είχα. Είχα πολύ «μαύρη» διάθεση γράφοντας αυτό το κείμενο
Υ.γ.3 Καλή ακαδημαϊκή χρονιά και καλά κουράγια σε όλους…
Ας ξεκινήσω εκφράζοντας τη συμπαράσταση μου, κατά σειρά οδύνης, στα θύματα της πρωτοφανούς αυτής τραγωδίας που βιώνουμε, στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, στο φυσικό μας περιβάλλον που έχασε μεγάλο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας του, στους ανθρώπους που έχασαν περιουσίες, κτήματα, δουλειές, κόπους μίας ζωής, σε αυτούς που έχασαν την αγαπημένη ιδιαίτερη πατρίδα τους και τέλος σε όλους μας, που χάσαμε ένα τεράστιο κομμάτι του φυσικού πλούτου της χώρας μας και ένα (ευτυχώς μικρό) κομμάτι της ιστορίας μας.
Δυστυχώς φοβάμαι ότι τα χειρότερα έρχονται και το στηρίζω με 2 σκέψεις.
Πρώτον η φυσική καταστροφή δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς μετά τις πυρκαγιές θα έρθουν οι βροχές. Η συνέχεια της εξίσωσης λέγεται πλημμύρα και δε βλέπω πολλούς να το αναφέρουν και να προετοιμάζονται γι’ αυτό.
Δεύτερον, μαζί με τα χωριά κάηκε ανεπανόρθωτα και ένα μεγάλο κομμάτι της παράδοσής μας. Άραγε πόσα από αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο χάρτη και πόσα από αυτά θα εγκαταλειφθούν τελείως λόγω της χρόνιας ασθένειας της αστυφιλίας από την οποία πάσχει ο λαός μας; Για τα περισσότερα από αυτά ήταν το τελειωτικό κτύπημα…
Προσπαθώ να κρατήσω την οργή μου. Την οργή για τα μιάσματα που έσπειραν πολλά από τα κόκκινα ποτάμια, για τους τυχοδιώκτες που ως άλλα αρπακτικά (τα αυθεντικά δυστυχώς κάηκαν) τρίβουν τα χέρια τους καθώς μυρίζονται το εύκολο κέρδος που θα αποφέρει η καταστροφή αυτή. Την οργή για τους αναίσθητους που συνέχιζαν να γεμίζουν τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης για να λικνιστούν στους ρυθμούς της μουσικής την ώρα που συνάνθρωποί τους χορεύουν το χορό της φωτιάς. Την αγανάκτησή μου για όλους αυτούς τους αναλυτές των παραθύρων με τα κοστούμια και τα ταγιέρ, τους φωτεινούς αυτούς παντογνώστες που μας πληροφορούσαν πάλι με κάθε λεπτομέρεια και «λεπτότητα» για τα αίτια της τραγωδίας, συγκαλύπτοντας παράλληλα τους πραγματικούς υπευθύνους. Τελικά όμως δεν μπορώ να κρατήσω την οργή και την αηδία μου για τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος κατά της Ελλάδος. Αυτούς που σε λίγες μέρες, εν μέσω πόνου και οδύνης θα ζητήσουν την ψήφο μας.
Την ώρα που οι περισσότεροι προσπαθούμε να συνδράμουμε όπως και όσο μπορούμε ο καθένας, τα αγαπημένα μας πολιτικά κόμματα δεν έχουν ανακοινώσει κάτι το οποίο θεωρώ έστω το ελάχιστο. Να διαθέσουν τα εκατομμύρια ευρώ που θα καταχραστούν (νόμιμα, αφού έχουν προνοήσει να τα εξασφαλίσουν δια νόμου, αντίθετα με τα μέτρα αντιπυρικής προστασίας για τα οποία δεν προνόησαν) από τον κρατικό προϋπολογισμό για τις προεκλογικές τους εκστρατείες, για την ανακούφιση των πυροπαθών.
Μήπως όμως είδαμε κάτι που δεν το περιμέναμε; Θα ενδώσω στον πειρασμό να αποτυπώσω μία σύντομη εικόνα για την αντίδραση κάθε κόμματος (για τα 4 κόμματα που βρίσκονται στην απελθούσα βουλή) τις ημέρες αυτές.
Το κυβερνών κόμμα δεν επιδέχεται σχολιασμού, καθώς είναι υπεύθυνο για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα και για το διαλυμένο κρατικό μηχανισμό. Για ποιόν κρατικό μηχανισμό μιλάμε δηλαδή, όταν αυτός απασχολείται εξ ολοκλήρου με τις επικείμενες εκλογές; Υπηρεσιακό υπουργό εσωτερικών έχουμε εξάλλου. Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση επέδειξε την απαιτούμενη ανικανότητα ώστε να οδηγηθούμε στο σύγχρονο αυτό ολοκαύτωμα και σίγουρα με το κατόρθωμά της αυτό κέρδισε τη θέση της στην ιστορία της χώρας. Στις μαύρες σελίδες δυστυχώς.
Είδαμε τον πρόεδρο του Πασοκ να δηλώνει το μεσημέρι «Δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, πρέπει να συνασπιστούμε όλοι για το καλό της χώρας». Το βράδυ της ίδιας ημέρας των ακούσαμε να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ χωρίς καμία συναίσθηση και ηθική, δίχως τον ελάχιστο σεβασμό στους ανθρώπους που εκείνη την ώρα θρηνούσαν και αγωνιούσαν.
Το κομμουνιστικό κόμμα συνέχιζε την γνωστή κασέτα του δικομματισμού, ενώ η αρχηγός του, η γνωστή Αλέκα, είχε στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη μια συγκλονιστική… απάθεια, λες και βρισκόταν σε άλλο κόσμο, λες και δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Όσο για τον Συριζα, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με το ΚΚΕ, τίποτε άξιο σχολιασμού.
Είδαμε όμως μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο και μερικές κωμικές σκηνές. Ο πρόεδρος Παπανδρέου να κάνει βόλτα μέσα στα καμένα και να κουνά τα χέρια του με απελπισία μπροστά στις κάμερες. Προφανώς ήταν γυρίσματα για τα διαφημιστικά σποτ που θα στηρίξουν την εκλογική του εκστρατεία. Είδαμε και τον αγαπημένο μας κύριο Πολύδωρα με το άσπρο πουκαμισάκι και την απαράμιλλη κόμη του να βοηθά στην απομάκρυνση ενός κορμού δέντρου από το δρόμο, ενώ οι σωματοφυλακές του απλώς παρατηρούσαν. Τυχαία οι τηλεοπτικές κάμερες ήταν και εκεί παρούσες. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο λοιπόν.
Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι ακόμη δεν έχουν αναβληθεί οι εκλογές, καθώς αυτό καθιστά αδύνατον να ανακουφιστούν ΑΜΕΣΑ οι πληγέντες και να υπάρξει στοιχειώδης έστω σχεδιασμός για τη συνολική αποκατάσταση των καμμένων περιοχών. Και αυτοί οι κύριοι θα έρθουν τώρα να ζητήσουν την ψήφο μας για να απαλύνουν την τραγωδία και να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα. Ως πότε όμως θα ανεχόμαστε αυτούς τους παλιάτσους της πολιτικής; ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ, ας συνειδητοποιήσουμε ότι εδώ και χρόνια καταστρέφουν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, ανενόχλητοι την πατρίδα μας. Ας τους μαυρίσουμε επιτελούς, όπως τους αξίζει, όπως μαύρισαν και αυτοί τα χωριά και τα δάση μας.
ΑΠΟΡΙΕΣ
1) Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε και η έλλειψη της επίσημης Εκκλησίας. Δεν είδαμε κανέναν από την αρχιεπισκοπή να προσπαθεί να σταθεί στο πλευρό τον πυροπαθών, ούτε ακούσαμε κάποια προσφορά η πρωτοβουλία για την ανακούφισή τους. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι τεράστια. Μάλλον ο σεβαστός αρχιεπίσκοπος έχει πιο πολλή ανάγκη τη συμπαράσταση του κλήρου αυτή τη στιγμή και δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με κάτι άλλο.
2) Λέτε αν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα αντί για νερό, έριχναν πολιτικούς, οι φωτιές να έσβηναν νωρίτερα;
3)Το τοπ-μόντελ Φώφη (Γεννηματά) συνόδευε τον Παπανδρέου στις περιοδείες του στις φωτιές της Πελοποννήσου; Την ίδια ώρα καιγόταν η μισή Αττική και αν δεν κάνω λάθος νομάρχης κάπου εκεί δεν είναι η Φώφη; Την πνίγει σαν κορσές το καθήκον της στην τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται.
Υ.γ. 1 Θα είχα πολλά ακόμη να πω, για το γιατί, το πώς, τα λάθη που έγιναν, τον εξοπλισμό, την πρόληψη όμως νομίζω ότι έχουμε κουραστεί να τα ακούμε αυτές τις μέρες.
Υ.γ. 2 Αισθάνομαι ότι έχασα το όποιο χιούμορ είχα. Είχα πολύ «μαύρη» διάθεση γράφοντας αυτό το κείμενο
Υ.γ.3 Καλή ακαδημαϊκή χρονιά και καλά κουράγια σε όλους…
Sunday, July 1, 2007
Το κρυφό Σχολείο
Αγαπητοί λουόμενοι,
Άρτι αφιχθής από τη μεγάλη συναυλία των Black Sabbath στη Μαλακάσα και έπειτα από μία εποικοδομητική εξεταστική περίοδο βρίσκω επιτέλους λίγες στιγμές για να ανανεώσω το ιστολόγιό μου. Θα σας πω μία πονεμένη ιστορία, βασισμένη στις πρωτόγνωρες εμπειρίες που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε σε αυτή την εξεταστική.
Όλοι όσοι βρεθήκαμε στα αμφιθέατρα νιώσαμε πραγματικά τι πάει να πει «ίδρωσα για να περάσω αυτό το μάθημα». Προσωπικά θυμάμαι τον εαυτό μου περισσότερη ώρα να σκουπίζεται από τον ιδρώτα παρά να γράφει. Δεν κατάλαβα με ποιο σκεπτικό ακυρώθηκαν οι εξετάσεις του Σαββατοκύριακου 23&24, ενώ τις επόμενες μέρες που ο καύσωνας κορυφώθηκε οι εξετάσεις διεξήχθησαν κανονικά. Οι δημόσιες υπηρεσίες έκλειναν εμείς όμως συνεχίσαμε με ζήλο και ιδρώτα να γράφουμε. Μάλλον η δική μας εργασία θεωρείται λιγότερο πνευματική από αυτή των δημοσίων υπαλλήλων. Προτείνω λοιπόν, να εκμεταλλευτούμε τέτοιες αντίστοιχες μελλοντικές καταστάσεις και να ζητήσουμε βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα.
Ποιος είναι υπεύθυνος για το πρόβλημα στον κλιματισμό δεν ξέρω, όμως ξέρω πώς είναι τουλάχιστον επιπόλαιος. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση ώστε να αντιμετωπιστεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ το πρόβλημα. Κάνεις δε φάνηκε να νοιάζεται για το γεγονός ότι γράφαμε σαν αυγά στο τηγάνι. Μόνο κάποιοι καθηγητές, και αυτό θα ήθελα να το υπερτονίσω, μας φέρθηκαν σαν ΆΝΘΡΩΠΟΙ και μας προσέφεραν ένα μπουκαλάκι νερό! Πολύ ευγενική όσο και απαραίτητη η χειρονομία τους, μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη.
Δυσάρεστη έκπληξη όμως για όλους όσοι εξεταζόμασταν το απόγευμα της Τετάρτης 27 Ιουνίου, ήταν η διακοπή ρεύματος που μετέτρεψε το ΠΑΠΕΙ σε ένα σύγχρονο κρυφό σχολείο. Έτσι είχαμε όλοι την ευκαιρία να ζήσουμε την ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία του κρυφού σχολείου και της Τουρκοκρατίας γράφοντας κυριολεκτικά στα τυφλά. Φήμες που λένε ότι σε μερικές αίθουσες άναψαν και κεράκια δημιουργώντας ρομαντική ατμόσφαιρα, ελέγχονται ως αναληθείς. Το καλύτερο όμως δεν το έχετε διαβάσει ακόμη. Πρόκειται για μια ευχάριστη είδηση για το ΠΑΠΕΙ μας, καθώς μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος, κάποιο αμφιθέατρο λόγω του σκότους που υπήρχε, μεταφέρθηκε στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου !!! Τελικό συμπέρασμα: Επειδή κάποιοι έκαναν δουλειές του ποδαριού, κάποιοι άλλοι έγραψαν κυριολεκτικά στο πόδι.
Καλά αποτελέσματα, καλή ξεκούραση, καλό καλοκαίρι και καλά (στη θάλασσα αυτή τη φορά) μπάνια εύχομαι στους περισσότερους και καλά μυαλά σε όσους τα χρειάζονται.
Υ.γ. Κυκλοφορεί και σχετικό βίντεο με τους συμφοιτητές μας που έγραψαν στο προαύλιο με τις κόλες ακουμπισμένες επάνω στα πόδια τους. Προμηθευτείτε το, είναι ιστορικό!
Άρτι αφιχθής από τη μεγάλη συναυλία των Black Sabbath στη Μαλακάσα και έπειτα από μία εποικοδομητική εξεταστική περίοδο βρίσκω επιτέλους λίγες στιγμές για να ανανεώσω το ιστολόγιό μου. Θα σας πω μία πονεμένη ιστορία, βασισμένη στις πρωτόγνωρες εμπειρίες που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε σε αυτή την εξεταστική.
Όλοι όσοι βρεθήκαμε στα αμφιθέατρα νιώσαμε πραγματικά τι πάει να πει «ίδρωσα για να περάσω αυτό το μάθημα». Προσωπικά θυμάμαι τον εαυτό μου περισσότερη ώρα να σκουπίζεται από τον ιδρώτα παρά να γράφει. Δεν κατάλαβα με ποιο σκεπτικό ακυρώθηκαν οι εξετάσεις του Σαββατοκύριακου 23&24, ενώ τις επόμενες μέρες που ο καύσωνας κορυφώθηκε οι εξετάσεις διεξήχθησαν κανονικά. Οι δημόσιες υπηρεσίες έκλειναν εμείς όμως συνεχίσαμε με ζήλο και ιδρώτα να γράφουμε. Μάλλον η δική μας εργασία θεωρείται λιγότερο πνευματική από αυτή των δημοσίων υπαλλήλων. Προτείνω λοιπόν, να εκμεταλλευτούμε τέτοιες αντίστοιχες μελλοντικές καταστάσεις και να ζητήσουμε βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα.
Ποιος είναι υπεύθυνος για το πρόβλημα στον κλιματισμό δεν ξέρω, όμως ξέρω πώς είναι τουλάχιστον επιπόλαιος. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση ώστε να αντιμετωπιστεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ το πρόβλημα. Κάνεις δε φάνηκε να νοιάζεται για το γεγονός ότι γράφαμε σαν αυγά στο τηγάνι. Μόνο κάποιοι καθηγητές, και αυτό θα ήθελα να το υπερτονίσω, μας φέρθηκαν σαν ΆΝΘΡΩΠΟΙ και μας προσέφεραν ένα μπουκαλάκι νερό! Πολύ ευγενική όσο και απαραίτητη η χειρονομία τους, μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη.
Δυσάρεστη έκπληξη όμως για όλους όσοι εξεταζόμασταν το απόγευμα της Τετάρτης 27 Ιουνίου, ήταν η διακοπή ρεύματος που μετέτρεψε το ΠΑΠΕΙ σε ένα σύγχρονο κρυφό σχολείο. Έτσι είχαμε όλοι την ευκαιρία να ζήσουμε την ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία του κρυφού σχολείου και της Τουρκοκρατίας γράφοντας κυριολεκτικά στα τυφλά. Φήμες που λένε ότι σε μερικές αίθουσες άναψαν και κεράκια δημιουργώντας ρομαντική ατμόσφαιρα, ελέγχονται ως αναληθείς. Το καλύτερο όμως δεν το έχετε διαβάσει ακόμη. Πρόκειται για μια ευχάριστη είδηση για το ΠΑΠΕΙ μας, καθώς μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος, κάποιο αμφιθέατρο λόγω του σκότους που υπήρχε, μεταφέρθηκε στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου !!! Τελικό συμπέρασμα: Επειδή κάποιοι έκαναν δουλειές του ποδαριού, κάποιοι άλλοι έγραψαν κυριολεκτικά στο πόδι.
Καλά αποτελέσματα, καλή ξεκούραση, καλό καλοκαίρι και καλά (στη θάλασσα αυτή τη φορά) μπάνια εύχομαι στους περισσότερους και καλά μυαλά σε όσους τα χρειάζονται.
Υ.γ. Κυκλοφορεί και σχετικό βίντεο με τους συμφοιτητές μας που έγραψαν στο προαύλιο με τις κόλες ακουμπισμένες επάνω στα πόδια τους. Προμηθευτείτε το, είναι ιστορικό!
Friday, June 8, 2007
Η Θέμις έχει...κέφια
Με αφορμή την επιστολή του σεβαστού καθηγητή Κ. Χλωμούδη, μου επανήλθε στο μυαλό μια απορία που έχω χρόνια και αφορά τον παραλογισμό στον οποίο ζει μονίμως αυτή η χώρα. Όταν κάτι μένει στην ατιμωρησία όλοι γκρινιάζουμε «Τίποτε δε λειτουργεί σ’ αυτή τη χώρα, όλα είναι σαθρά και διαπλεκόμενα κτλ.». Γιατί όμως όταν ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πέφτει «βαρύς» τότε πάλι δε μας αρέσει και αγανακτούμε;
Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι αυτή τη στιγμή μιλούν για εξωφρενικές ποινές, ότι εάν οι ποινές ήταν μικρότερες θα μιλούσαν για ατιμωρησία… Και αν για κάποιους οι ποινές φαντάζουν εξωφρενικές, σε μένα φαντάζουν εξωφρενικά τα ποσά που εικάζεται ότι καταχράστηκαν οι εν λόγω λειτουργοί της παιδείας. Επομένως εάν και εφόσον οι απάτες τους τεκμηριώθηκαν με αδιάσειστα στοιχεία, καλώς τιμωρήθηκαν.
Μια που έπεται και εξεταστική περίοδος θα σας βάλω ένα πρόβλημα σχετικά με την αυστηρότητα των ποινών. Τα ποσοτικά μεγέθη των οποίων είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ πραγματικά.
ΆΣΚΗΣΗ 1
Νέος ηλικίας 25 ετών μόλις έχει τελειώσει σπουδές, μεταπτυχιακό και στρατό, ξεκινά δουλεία. Ζητείται να υπολογιστεί ο χρόνος που πρέπει να καταδικαστεί σε πάσης φύσεως εργασία ώστε να βγάλει ποσό ίσο με αυτό το 470 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΡΧ. το οποίο καταχράστηκε καθηγητής,ο οποίος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 16 χρόνια φυλάκιση.
Για τη λύση του προβλήματος να λάβετε υπ’ όψη τα παρακάτω δεδομένα:
1)Ο νέος δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη επομένως θα αμείβεται για ν+1(το ν τείνει στο άπειρο) χρόνια με το βασικό (ή αλλιώς εκμετάλλευσης εργασίας) μισθό των 600 €/μήνα
2)Η καταδίκη των 16 ετών που αναφέραμε (και χαρακτηρίζεται ως μεγάλη και παράλογη) αναφέρεται σε πρωτόδικη απόφαση. Λάβετε υπ’ όψη ότι ο κατηγορούμενος θα προσφύγει στο εφετείο και η ποινή θα μειωθεί στο μισό, ενώ στα μισά χρόνια της προκύπτουσας ποινής θα αφεθεί ελεύθερος, λόγω καλής διαγωγής. Πιστεύετε λοιπόν ότι τελικά η ποινή είναι μεγάλη;
Υ.Γ. Δε διαφωνώ ότι η ποινή είναι πρωτοφανής και ειδικά αν τη συγκρίνομε με άλλες ποινές σε αντίστοιχα παραπτώματα, φαντάζουν υπερβολικές. Όμως από κάπου δεν πρέπει να γίνει μια αρχή ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα καταχρήσεως του δημοσίου πλούτου;
Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι αυτή τη στιγμή μιλούν για εξωφρενικές ποινές, ότι εάν οι ποινές ήταν μικρότερες θα μιλούσαν για ατιμωρησία… Και αν για κάποιους οι ποινές φαντάζουν εξωφρενικές, σε μένα φαντάζουν εξωφρενικά τα ποσά που εικάζεται ότι καταχράστηκαν οι εν λόγω λειτουργοί της παιδείας. Επομένως εάν και εφόσον οι απάτες τους τεκμηριώθηκαν με αδιάσειστα στοιχεία, καλώς τιμωρήθηκαν.
Μια που έπεται και εξεταστική περίοδος θα σας βάλω ένα πρόβλημα σχετικά με την αυστηρότητα των ποινών. Τα ποσοτικά μεγέθη των οποίων είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ πραγματικά.
ΆΣΚΗΣΗ 1
Νέος ηλικίας 25 ετών μόλις έχει τελειώσει σπουδές, μεταπτυχιακό και στρατό, ξεκινά δουλεία. Ζητείται να υπολογιστεί ο χρόνος που πρέπει να καταδικαστεί σε πάσης φύσεως εργασία ώστε να βγάλει ποσό ίσο με αυτό το 470 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΡΧ. το οποίο καταχράστηκε καθηγητής,ο οποίος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 16 χρόνια φυλάκιση.
Για τη λύση του προβλήματος να λάβετε υπ’ όψη τα παρακάτω δεδομένα:
1)Ο νέος δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη επομένως θα αμείβεται για ν+1(το ν τείνει στο άπειρο) χρόνια με το βασικό (ή αλλιώς εκμετάλλευσης εργασίας) μισθό των 600 €/μήνα
2)Η καταδίκη των 16 ετών που αναφέραμε (και χαρακτηρίζεται ως μεγάλη και παράλογη) αναφέρεται σε πρωτόδικη απόφαση. Λάβετε υπ’ όψη ότι ο κατηγορούμενος θα προσφύγει στο εφετείο και η ποινή θα μειωθεί στο μισό, ενώ στα μισά χρόνια της προκύπτουσας ποινής θα αφεθεί ελεύθερος, λόγω καλής διαγωγής. Πιστεύετε λοιπόν ότι τελικά η ποινή είναι μεγάλη;
Υ.Γ. Δε διαφωνώ ότι η ποινή είναι πρωτοφανής και ειδικά αν τη συγκρίνομε με άλλες ποινές σε αντίστοιχα παραπτώματα, φαντάζουν υπερβολικές. Όμως από κάπου δεν πρέπει να γίνει μια αρχή ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα καταχρήσεως του δημοσίου πλούτου;
Friday, June 1, 2007
Το Παπί και το ΠΑΠΕΙ
Μια περίεργη αλλά καθ’ όλα αναμενόμενη σιωπή έχει καλύψει το Παπεί μετά το πέρας των εκλογών. Το μόνο που θυμίζει την προ εκλογών εικόνα, είναι τα σελοτέιπ που απέμειναν στους τοίχους. Η πλειονότητα των εκπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων παραθερίζει στη Μύκονο, στις παραλίες ή στις καφετέριες, δρέποντας τους καρπούς των κόπων τους. Για παρουσία τους στα αμφιθέατρα φυσικά ούτε λόγος, κάνει κακό στην ηλιοθεραπεία. Η ύπαρξή τους στο χώρο του πανεπιστημίου εξάλλου, εξαντλείται στα παραταξιακά τους συμφέροντα.
Το μόνο παρήγορο που συνεπάγεται από αυτή την ησυχία είναι ότι, τουλάχιστον, φαίνεται ότι η εξεταστική θα διεξαχθεί κανονικά.
Μπορεί λοιπόν οι φοιτητικές παρατάξεις να βρίσκονται σε περίοδο διακοπών το Παπί μας όμως παραμένει εδώ. Συνεχίζει όπως το γνωρίζαμε και πριν τις εκλογές, έγκυρο και ενημερωτικό, πάνω απ’ όλα όμως ανοιχτό για ουσιαστική επικοινωνία με όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής μας κοινότητας, ένα πραγματικά «ελεύθερο βήμα» για όλους μας. Ίσως οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν όμως πριν λίγες μέρες το Παπί είχε γενέθλια και δράττομαι της ευκαιρίας για να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι’ αυτό.
Η πρώτη μου επαφή με το Παπί μας έγινε πριν 3 περίπου χρόνια και αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Όλα αυτά τα χρόνια ενημερώθηκα, διάβασα απόψεις , προβληματίστηκα, οργίστηκα , συμφώνησα και διαφώνησα, εξέφρασα τις απόψεις μου και εγώ μέσω της διαδικτυακής μας εφημερίδας. Νιώθω τελικά ότι το Παπί δεν είναι μία απλή εφημερίδα, ούτε ένα ενημερωτικό ηλεκτρονικό έντυπο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ζωτικά όργανα και πολλά κύτταρα. Και αν η συντακτική του ομάδα αποτελεί τα ζωτικά του όργανα, ο οργανισμός αυτός δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς όλους τους απλούς αναγνώστες του, αυτοί αποτελούν τα κύτταρά του!
Τόσα χρόνια το Παπί προβληματίστηκε, αμφισβήτησε, σκέφτηκε, έκρινε, επεσήμανε λάθη και παραλείψεις, προβλήματα και ελλείψεις, έβαλε το δικό του λιθαράκι στη βελτίωση της ακαδημαϊκής ζωής στο Παπεί. Το πιο σημαντικό γεγονός όμως κατά την άποψή μου, είναι ότι αυτός ο προβληματισμός σε ένα μεγάλο μέρος του προήλθε από τους αναγνώστες του Παπιού. Θυμηθείτε πόσοι από εμάς στείλαμε ένα απλό μήνυμα στην εφημερίδα μας και το είδαμε δημοσιευμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Για πόσα πράγματα απευθυνθήκαμε στο Παπί για να μας ενημερώσει και αυτό απάντησε άμεσα. Η σχέση κάθε αναγνώστη με το Παπί πάντα υπήρξε αμφίδρομη, δεν υπάρχει αμφιβολία!
Το μικρό αυτό παπάκι λοιπόν που γεννήθηκε πριν 6 χρόνια πλέον έχει γίνει ένα μεγάλο και ώριμο Παπί που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημίου μας, μια ενεργή εφημερίδα-θεσμός. Του εύχομαι να παραμείνει πάντα ένα ζωντανό και ζωηρό Παπί για πολλά χρόνια και να μην ωριμάσει υπερβολικά, γιατί όταν ωριμάζει πολύ κάτι, μετά σαπίζει. Εύχομαι να αγκαλιάσουμε όλοι μας το Παπί ακόμη περισσότερο, να το αισθανθούμε κάτι δικό μας, να αισθανθούμε κομμάτι του. Του εύχομαι να το αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο και εμείς και οι μεταγενέστεροι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς, καθώς και να συνεχίσει να προσφέρει ήθος!
Ας δούμε το Παπί μας ως μία ευκαιρία να εκφράσουμε ελεύθερα την άποψη μας, με παρρησία και κριτική σκέψη, με προβληματισμό αλλά και αισιοδοξία για οτιδήποτε μας απασχολεί ως φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς αλλά και ως νέους ανθρώπους. Ας το συντροφεύσουμε στο δύσκολο και ρομαντικό ταξίδι του που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια. Ας αγαπήσουμε περισσότερο το Παπί και το Παπεί μας και ας τους δώσουμε την προσοχή που τους αξίζει! Ας γίνουμε ενεργά κύτταρα τους!
Χρόνια Πολλά!
Υ.Γ. Αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι την εξεταστική εύχομαι καλά κουράγια και επιτυχίες σε όλους! Τουλάχιστον δεν έσφιξαν οι ζέστες ακόμη!
Χαιρετισμούς από τη Μακρινή Λιμνούπολη,
Ντόναλντ το Παπί
Το μόνο παρήγορο που συνεπάγεται από αυτή την ησυχία είναι ότι, τουλάχιστον, φαίνεται ότι η εξεταστική θα διεξαχθεί κανονικά.
Μπορεί λοιπόν οι φοιτητικές παρατάξεις να βρίσκονται σε περίοδο διακοπών το Παπί μας όμως παραμένει εδώ. Συνεχίζει όπως το γνωρίζαμε και πριν τις εκλογές, έγκυρο και ενημερωτικό, πάνω απ’ όλα όμως ανοιχτό για ουσιαστική επικοινωνία με όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής μας κοινότητας, ένα πραγματικά «ελεύθερο βήμα» για όλους μας. Ίσως οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν όμως πριν λίγες μέρες το Παπί είχε γενέθλια και δράττομαι της ευκαιρίας για να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι’ αυτό.
Η πρώτη μου επαφή με το Παπί μας έγινε πριν 3 περίπου χρόνια και αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Όλα αυτά τα χρόνια ενημερώθηκα, διάβασα απόψεις , προβληματίστηκα, οργίστηκα , συμφώνησα και διαφώνησα, εξέφρασα τις απόψεις μου και εγώ μέσω της διαδικτυακής μας εφημερίδας. Νιώθω τελικά ότι το Παπί δεν είναι μία απλή εφημερίδα, ούτε ένα ενημερωτικό ηλεκτρονικό έντυπο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ζωτικά όργανα και πολλά κύτταρα. Και αν η συντακτική του ομάδα αποτελεί τα ζωτικά του όργανα, ο οργανισμός αυτός δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς όλους τους απλούς αναγνώστες του, αυτοί αποτελούν τα κύτταρά του!
Τόσα χρόνια το Παπί προβληματίστηκε, αμφισβήτησε, σκέφτηκε, έκρινε, επεσήμανε λάθη και παραλείψεις, προβλήματα και ελλείψεις, έβαλε το δικό του λιθαράκι στη βελτίωση της ακαδημαϊκής ζωής στο Παπεί. Το πιο σημαντικό γεγονός όμως κατά την άποψή μου, είναι ότι αυτός ο προβληματισμός σε ένα μεγάλο μέρος του προήλθε από τους αναγνώστες του Παπιού. Θυμηθείτε πόσοι από εμάς στείλαμε ένα απλό μήνυμα στην εφημερίδα μας και το είδαμε δημοσιευμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Για πόσα πράγματα απευθυνθήκαμε στο Παπί για να μας ενημερώσει και αυτό απάντησε άμεσα. Η σχέση κάθε αναγνώστη με το Παπί πάντα υπήρξε αμφίδρομη, δεν υπάρχει αμφιβολία!
Το μικρό αυτό παπάκι λοιπόν που γεννήθηκε πριν 6 χρόνια πλέον έχει γίνει ένα μεγάλο και ώριμο Παπί που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημίου μας, μια ενεργή εφημερίδα-θεσμός. Του εύχομαι να παραμείνει πάντα ένα ζωντανό και ζωηρό Παπί για πολλά χρόνια και να μην ωριμάσει υπερβολικά, γιατί όταν ωριμάζει πολύ κάτι, μετά σαπίζει. Εύχομαι να αγκαλιάσουμε όλοι μας το Παπί ακόμη περισσότερο, να το αισθανθούμε κάτι δικό μας, να αισθανθούμε κομμάτι του. Του εύχομαι να το αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο και εμείς και οι μεταγενέστεροι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς, καθώς και να συνεχίσει να προσφέρει ήθος!
Ας δούμε το Παπί μας ως μία ευκαιρία να εκφράσουμε ελεύθερα την άποψη μας, με παρρησία και κριτική σκέψη, με προβληματισμό αλλά και αισιοδοξία για οτιδήποτε μας απασχολεί ως φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς αλλά και ως νέους ανθρώπους. Ας το συντροφεύσουμε στο δύσκολο και ρομαντικό ταξίδι του που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια. Ας αγαπήσουμε περισσότερο το Παπί και το Παπεί μας και ας τους δώσουμε την προσοχή που τους αξίζει! Ας γίνουμε ενεργά κύτταρα τους!
Χρόνια Πολλά!
Υ.Γ. Αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι την εξεταστική εύχομαι καλά κουράγια και επιτυχίες σε όλους! Τουλάχιστον δεν έσφιξαν οι ζέστες ακόμη!
Χαιρετισμούς από τη Μακρινή Λιμνούπολη,
Ντόναλντ το Παπί
Thursday, May 31, 2007
Εκλογικό Πάρτυ
Ευτυχώς υπάρχουν γιορτές και εκδηλώσεις που γίνονται κάθε χρόνο, όπως το Πάσχα τα Χριστούγεννα και οι ονομαστικές εορτές. Δυστυχώς όμως διεξάγονται και κάποιες άλλες γιορτές όπως οι δικές "μας" φοιτητικές εκλογές.
Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στους συναδέλφους μας των φοιτητικών παρατάξεων που φρόντισαν να δημιουργήσουν αυτό το γιορτινό κλίμα που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στο χώρο του πανεπιστημίου μας αυτές τις μέρες. Έδωσαν για άλλη μια φορά χρώμα (μπλε, πράσινο, κόκκινο -η επιλογή των χρωμάτων είναι τυχαία και δεν έχει καμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις-) με τις αφίσες τους σε κάθε τοίχο, σκάλα, καρέκλα, τραπέζι του πανεπιστημίου μας. Κρίμα που δε σκέφτηκαν να βάλουν μερικές και στις τουαλέτες ώστε να καλύψουν μέρος από τις βωμολοχίες που έχουν γράψει στους τοίχους και τις πόρτες εκεί.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος σοβαρός επιστήμονας από το εξωτερικό ερχόταν στο πανεπιστήμιό μας με σκοπό κάποια συνεργασία με τους καθηγητές του ιδρύματός μας. Μπαίνοντας στο χώρο της εισόδου το θέαμα που είδε ήταν ιδιαίτερα θελκτικό στο μάτι. Σύγχρονοι υπολογιστές, καινούργιες τηλεοράσεις, περιοδικά, υπό τους ήχους σύγχρονης μουσικής, ένα πανεπιστήμιο γεμάτο ζωντάνια... Οι συνάδελφοι της ΔΑΠ είχαν φροντίσει για την ψυχαγωγία, την αισθητική (υπήρχε περίπτερο γνωστού οίκου αισθητικής για όσους δεν το πρόσεξαν) αλλά και την υποβαθμισμένη στο Παπει αθλητική δραστηριότητα. Αφού πέρασε λοιπόν ο επιστήμονας της ιστορίας μας τους συναδέλφους που έπαιζαν πινγκ-πονγκ και απέφυγε το πλαστικό μπαλάκι που παρ' ολίγον να τον χτυπήσει στο μέτωπο, στριμώχτηκε ανάμεσα στους συναδέλφους που έπαιζαν xbox για να ανέβει τα πρώτα σκαλοπάτια, είδε κάτι το οποίο στο αρτηριοσκληρωμένο και οπισθοδρομικό πανεπιστήμιο της χώρας του δεν είχε ξαναδεί ποτέ. Μία παρέα "φοιτητών" (εργαζόμενων-διανοούμενων-νέων δηλαδή) σε ένα τραπέζι που έκαναν παρέλαση πάνω από 10 μπουκάλια μπύρας και ρουφούσαν ατάραχοι το ναργιλέ τους. Ναι, καλά διαβάσατε, το ξαναγράφω για να το πιστέψουμε όλοι μας. ΝΑΡΓΙΛΕ κάπνιζαν τα παιδιά μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, τι πιο φυσιολογικό; Η ιστορία μας τελειώνει εδώ αφού φυσικά ο επιστήμονάς μας έκανε μεταβολή και έφυγε μετά τις τριτοκοσμικές εικόνες που αντίκρισε. Κρίμα που έφυγε τόσο γρήγορα και δεν πρόλαβαν τα παιδιά της ΔΑΠ να τον προσκαλέσουν στο βραδινό πάρτυ που είχαν οργανώσει. Παρεμπιπτόντως, η αφίσα μας ενημερώνει ότι το πάρτυ είναι για γερά... κόκαλα. Για γερά... νεύρα είναι όμως νομίζω.
Ας σοβαρευτούμε τώρα και ας κάνουμε μια πιο "πονηρή" σκέψη. Στην εκδήλωση αυτή είδαμε κάποιες εταιρίες να βρίσκονται στο πανεπιστήμιο και να διαφημίζονται. Μετρήστε πρόχειρα: τα περιοδικά, οι υπολογιστές, οι τηλεοράσεις που ήταν συγκεκριμένης μάρκας, οι παιχνιδομηχανές που ήταν συγκεκριμένης εταιρίας, ο οίκος αισθητικής που προσέφερε δωρεάν μακιγιάζ στις κοπέλες που βρέθηκαν εκεί, ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΗΚΑΝ ΔΩΡΕΑΝ στο πανεπιστήμιο μας; Σίγουρα όμως ήταν δωρεάν ή κάποιοι επωφελήθηκαν από αυτό; Μήπως οι διοργανωτές αυτής της εκδήλωσης είχαν είτε οικονομικά οφέλη είτε κέρδισαν εντυπώσεις και ψήφους ενόψει εκλογών; Δεν ξέρω αν γίνομαι πολύ επικριτικός, όμως οι εταιρίες αυτές ήταν χορηγοί της ΔΑΠ. Η ΔΑΠ τους "ενοικίασε" το χώρο του πανεπιστημίου, τους ενοικίασε εμάς τους ίδιους ως εύπιστο και χειραγωγήσιμο αγοραστικό κοινό, για να εξυπηρετήσει τα δικά της και μόνον μικροκομματικά συμφέροντα. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με ποιο δικαίωμα το έκανε αυτό και γιατί τους το επιτρέπουμε ακόμη αυτό; Φταίμε εμείς, φταίνε οι πρυτανικές αρχές, φταίει το άσυλο; Φταίμε όλοι κατά την ταπεινή μου άποψη.
Το προεκλογικό πάρτυ ξεκίνησε λοιπόν και η σεμνή τελετή θα ολοκληρωθεί με την προσέλευσή μας στις κάλπες την Τετάρτη. Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε η αφίσα που στηρίζει την προεκλογική εκστρατεία της ΔΑΠ. "WANTED DEAD OR ALIVE", δηλαδή καταζητείστε νεκροί ή ζωντανοί. Θα πάρουμε τις εκλογές με κάθε τρόπο, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, θα το μετέφραζα εγώ. Με μία δεύτερη σκέψη όμως και επειδή η ρήση "wanted dead or alive" παραπέμπει στις γνωστές επιγραφές της άγριας δύσης, μάλλον είναι αναφορά στις σκηνές "far west" που διαδραματίστηκαν στο παλαιό κτίριο με μέλη της ΔΑΠ και της ΠΚΣ να πλακώνονται στο ξύλο. Μόνο τα πιστολίδια έλειψαν.
Λίγο παρακάτω η ίδια αφίσα παρουσιάζει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς μας προτρέπει να ψηφίσουμε τη ΔΑΠ επειδή έκανε το αυτονόητο και κράτησε το πανεπιστήμιο ανοιχτό κερδίζοντας τις συνελεύσεις. Όταν δε βαριόταν να κατέβει στις συνελεύσεις αυτές δηλαδή. Αν και πιστεύω πως, αν δε βαριόντουσαν οι συνάδελφοι των αριστερών σχημάτων και της ΠΚΣ να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, ακόμη στο άνοιξε κλείσε θα ήμασταν. Εν τέλει οι συνάδελφοί μας πάνε να καπηλευθούν το γεγονός ότι έγινε κάποια στιγμή το αυτονόητο και επανακίνησε η λειτουργία του πανεπιστημίου.
Βεβαίως ακόμη και το αυτονόητο σπανίζει πλέον στο Παπει και μπορεί πολλοί να πέσουν σε αυτή την παγίδα και ελλείψει εναλλακτικών λύσεων να ψηφίσει αυτό το αυτονόητο. Να ψηφίσει κάποιος οποιαδήποτε από τις αριστερές παρατάξεις ή τις αναρχικές που λίγο έλειψε να τινάξουν άλλο ένα εξάμηνο στον αέρα; Μήπως γνωρίζει κανείς τις πολιτικές θέσεις της ΠΑΣΠ ή βλέπει μεγάλες διαφορές με τη ΔΑΠ; Πάρτυ εσείς; Πάρτυ και εμείς. Μύκονο εσείς, Μύκονο και εμείς.
Ακούω αυτές τις μέρες μία απάντηση σε αυτό το δίλημμα από πολλούς που δεν εντάσσονται σε καμία παράταξη: ΑΠΟΧΗ. Είναι όμως λύση ή αποχή; Η άποψη μου είναι ότι απέχοντας από την εκλογική διαδικασία περισσότερο καλό τους κάνουμε παρά κακό. Γινόμαστε συνένοχοι στο έγκλημα που διαπράττουν κατά του πανεπιστημίου μας και παρακολουθούμε αμέτοχοι να παίζουν το παιχνίδι τους. Έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το εκλογικό σύστημα, ακόμη και αν απέχουμε, η κάθε παράταξη θα βγάλει τους εκπροσώπους της και θα συνεχίσουν όλοι να έχουν ένα μέρος του πανεπιστημίου μας τσιφλίκι τους.
Όσον αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα δυστυχώς για άλλη μια χρονιά θα θυμηθώ τους στίχους "το ντέρμπυ είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο". Όλοι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα και για φέτος και τις πρακτικές με τις οποίες αυτό διαμορφώνεται. Ελπίζω να προβληματιστούμε όλοι ακόμη περισσότερο ώστε να αντιδράσουμε κάποια στιγμή, όχι σπασμωδικά, αλλά ομαδικά και οργανωμένα. Να αντισταθούμε στη χούντα των παρατάξεων ανεξάρτητα και αδέσμευτα. Ο καθένας μόνος του αλλά και όλοι μαζί. Με κίνητρο την αγάπη μας για το πανεπιστήμιο μας. Με μόνο στόχο τη βελτίωση της ακαδημαϊκής μας κοινότητας.
Υ.Γ. Σας φύλαξα μια πικάντικη ερώτηση για το τέλος. Ποια φοιτητική παράταξη διαφημίζεται σε γνωστό νεανικό ραδιοφωνικό σταθμό με σκοπό να εκμαιεύσει ακόμη περισσότερες ψήφους; Άραγε που βρίσκει τους πόρους να κάνει μία τόσο δαπανηρή διαφήμιση για τις φοιτητικές εκλογές; Μία τέτοια παράταξη τι σχέση μπορεί να έχει με το κοινό καλό του πανεπιστημίου μας και κατά πόσον μπορεί να έχει ως σκοπό της να υπηρετήσει το καλό του; Ας προβληματιστούμε ξανά...
Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στους συναδέλφους μας των φοιτητικών παρατάξεων που φρόντισαν να δημιουργήσουν αυτό το γιορτινό κλίμα που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στο χώρο του πανεπιστημίου μας αυτές τις μέρες. Έδωσαν για άλλη μια φορά χρώμα (μπλε, πράσινο, κόκκινο -η επιλογή των χρωμάτων είναι τυχαία και δεν έχει καμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις-) με τις αφίσες τους σε κάθε τοίχο, σκάλα, καρέκλα, τραπέζι του πανεπιστημίου μας. Κρίμα που δε σκέφτηκαν να βάλουν μερικές και στις τουαλέτες ώστε να καλύψουν μέρος από τις βωμολοχίες που έχουν γράψει στους τοίχους και τις πόρτες εκεί.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος σοβαρός επιστήμονας από το εξωτερικό ερχόταν στο πανεπιστήμιό μας με σκοπό κάποια συνεργασία με τους καθηγητές του ιδρύματός μας. Μπαίνοντας στο χώρο της εισόδου το θέαμα που είδε ήταν ιδιαίτερα θελκτικό στο μάτι. Σύγχρονοι υπολογιστές, καινούργιες τηλεοράσεις, περιοδικά, υπό τους ήχους σύγχρονης μουσικής, ένα πανεπιστήμιο γεμάτο ζωντάνια... Οι συνάδελφοι της ΔΑΠ είχαν φροντίσει για την ψυχαγωγία, την αισθητική (υπήρχε περίπτερο γνωστού οίκου αισθητικής για όσους δεν το πρόσεξαν) αλλά και την υποβαθμισμένη στο Παπει αθλητική δραστηριότητα. Αφού πέρασε λοιπόν ο επιστήμονας της ιστορίας μας τους συναδέλφους που έπαιζαν πινγκ-πονγκ και απέφυγε το πλαστικό μπαλάκι που παρ' ολίγον να τον χτυπήσει στο μέτωπο, στριμώχτηκε ανάμεσα στους συναδέλφους που έπαιζαν xbox για να ανέβει τα πρώτα σκαλοπάτια, είδε κάτι το οποίο στο αρτηριοσκληρωμένο και οπισθοδρομικό πανεπιστήμιο της χώρας του δεν είχε ξαναδεί ποτέ. Μία παρέα "φοιτητών" (εργαζόμενων-διανοούμενων-νέων δηλαδή) σε ένα τραπέζι που έκαναν παρέλαση πάνω από 10 μπουκάλια μπύρας και ρουφούσαν ατάραχοι το ναργιλέ τους. Ναι, καλά διαβάσατε, το ξαναγράφω για να το πιστέψουμε όλοι μας. ΝΑΡΓΙΛΕ κάπνιζαν τα παιδιά μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου, τι πιο φυσιολογικό; Η ιστορία μας τελειώνει εδώ αφού φυσικά ο επιστήμονάς μας έκανε μεταβολή και έφυγε μετά τις τριτοκοσμικές εικόνες που αντίκρισε. Κρίμα που έφυγε τόσο γρήγορα και δεν πρόλαβαν τα παιδιά της ΔΑΠ να τον προσκαλέσουν στο βραδινό πάρτυ που είχαν οργανώσει. Παρεμπιπτόντως, η αφίσα μας ενημερώνει ότι το πάρτυ είναι για γερά... κόκαλα. Για γερά... νεύρα είναι όμως νομίζω.
Ας σοβαρευτούμε τώρα και ας κάνουμε μια πιο "πονηρή" σκέψη. Στην εκδήλωση αυτή είδαμε κάποιες εταιρίες να βρίσκονται στο πανεπιστήμιο και να διαφημίζονται. Μετρήστε πρόχειρα: τα περιοδικά, οι υπολογιστές, οι τηλεοράσεις που ήταν συγκεκριμένης μάρκας, οι παιχνιδομηχανές που ήταν συγκεκριμένης εταιρίας, ο οίκος αισθητικής που προσέφερε δωρεάν μακιγιάζ στις κοπέλες που βρέθηκαν εκεί, ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΗΚΑΝ ΔΩΡΕΑΝ στο πανεπιστήμιο μας; Σίγουρα όμως ήταν δωρεάν ή κάποιοι επωφελήθηκαν από αυτό; Μήπως οι διοργανωτές αυτής της εκδήλωσης είχαν είτε οικονομικά οφέλη είτε κέρδισαν εντυπώσεις και ψήφους ενόψει εκλογών; Δεν ξέρω αν γίνομαι πολύ επικριτικός, όμως οι εταιρίες αυτές ήταν χορηγοί της ΔΑΠ. Η ΔΑΠ τους "ενοικίασε" το χώρο του πανεπιστημίου, τους ενοικίασε εμάς τους ίδιους ως εύπιστο και χειραγωγήσιμο αγοραστικό κοινό, για να εξυπηρετήσει τα δικά της και μόνον μικροκομματικά συμφέροντα. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με ποιο δικαίωμα το έκανε αυτό και γιατί τους το επιτρέπουμε ακόμη αυτό; Φταίμε εμείς, φταίνε οι πρυτανικές αρχές, φταίει το άσυλο; Φταίμε όλοι κατά την ταπεινή μου άποψη.
Το προεκλογικό πάρτυ ξεκίνησε λοιπόν και η σεμνή τελετή θα ολοκληρωθεί με την προσέλευσή μας στις κάλπες την Τετάρτη. Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε η αφίσα που στηρίζει την προεκλογική εκστρατεία της ΔΑΠ. "WANTED DEAD OR ALIVE", δηλαδή καταζητείστε νεκροί ή ζωντανοί. Θα πάρουμε τις εκλογές με κάθε τρόπο, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, θα το μετέφραζα εγώ. Με μία δεύτερη σκέψη όμως και επειδή η ρήση "wanted dead or alive" παραπέμπει στις γνωστές επιγραφές της άγριας δύσης, μάλλον είναι αναφορά στις σκηνές "far west" που διαδραματίστηκαν στο παλαιό κτίριο με μέλη της ΔΑΠ και της ΠΚΣ να πλακώνονται στο ξύλο. Μόνο τα πιστολίδια έλειψαν.
Λίγο παρακάτω η ίδια αφίσα παρουσιάζει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς μας προτρέπει να ψηφίσουμε τη ΔΑΠ επειδή έκανε το αυτονόητο και κράτησε το πανεπιστήμιο ανοιχτό κερδίζοντας τις συνελεύσεις. Όταν δε βαριόταν να κατέβει στις συνελεύσεις αυτές δηλαδή. Αν και πιστεύω πως, αν δε βαριόντουσαν οι συνάδελφοι των αριστερών σχημάτων και της ΠΚΣ να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, ακόμη στο άνοιξε κλείσε θα ήμασταν. Εν τέλει οι συνάδελφοί μας πάνε να καπηλευθούν το γεγονός ότι έγινε κάποια στιγμή το αυτονόητο και επανακίνησε η λειτουργία του πανεπιστημίου.
Βεβαίως ακόμη και το αυτονόητο σπανίζει πλέον στο Παπει και μπορεί πολλοί να πέσουν σε αυτή την παγίδα και ελλείψει εναλλακτικών λύσεων να ψηφίσει αυτό το αυτονόητο. Να ψηφίσει κάποιος οποιαδήποτε από τις αριστερές παρατάξεις ή τις αναρχικές που λίγο έλειψε να τινάξουν άλλο ένα εξάμηνο στον αέρα; Μήπως γνωρίζει κανείς τις πολιτικές θέσεις της ΠΑΣΠ ή βλέπει μεγάλες διαφορές με τη ΔΑΠ; Πάρτυ εσείς; Πάρτυ και εμείς. Μύκονο εσείς, Μύκονο και εμείς.
Ακούω αυτές τις μέρες μία απάντηση σε αυτό το δίλημμα από πολλούς που δεν εντάσσονται σε καμία παράταξη: ΑΠΟΧΗ. Είναι όμως λύση ή αποχή; Η άποψη μου είναι ότι απέχοντας από την εκλογική διαδικασία περισσότερο καλό τους κάνουμε παρά κακό. Γινόμαστε συνένοχοι στο έγκλημα που διαπράττουν κατά του πανεπιστημίου μας και παρακολουθούμε αμέτοχοι να παίζουν το παιχνίδι τους. Έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το εκλογικό σύστημα, ακόμη και αν απέχουμε, η κάθε παράταξη θα βγάλει τους εκπροσώπους της και θα συνεχίσουν όλοι να έχουν ένα μέρος του πανεπιστημίου μας τσιφλίκι τους.
Όσον αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα δυστυχώς για άλλη μια χρονιά θα θυμηθώ τους στίχους "το ντέρμπυ είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο". Όλοι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα και για φέτος και τις πρακτικές με τις οποίες αυτό διαμορφώνεται. Ελπίζω να προβληματιστούμε όλοι ακόμη περισσότερο ώστε να αντιδράσουμε κάποια στιγμή, όχι σπασμωδικά, αλλά ομαδικά και οργανωμένα. Να αντισταθούμε στη χούντα των παρατάξεων ανεξάρτητα και αδέσμευτα. Ο καθένας μόνος του αλλά και όλοι μαζί. Με κίνητρο την αγάπη μας για το πανεπιστήμιο μας. Με μόνο στόχο τη βελτίωση της ακαδημαϊκής μας κοινότητας.
Υ.Γ. Σας φύλαξα μια πικάντικη ερώτηση για το τέλος. Ποια φοιτητική παράταξη διαφημίζεται σε γνωστό νεανικό ραδιοφωνικό σταθμό με σκοπό να εκμαιεύσει ακόμη περισσότερες ψήφους; Άραγε που βρίσκει τους πόρους να κάνει μία τόσο δαπανηρή διαφήμιση για τις φοιτητικές εκλογές; Μία τέτοια παράταξη τι σχέση μπορεί να έχει με το κοινό καλό του πανεπιστημίου μας και κατά πόσον μπορεί να έχει ως σκοπό της να υπηρετήσει το καλό του; Ας προβληματιστούμε ξανά...
Η τρομοκρατία έχει ήδη περάσει
Ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά από το φίλο του οποίου τον τίτλο δανείζομαι, σέβομαι κ τον συμπονώ για όσα πέρασε, όμως σκεφτόμενος την τρομοκρατία και με τον κίνδυνο να επαναδιατυπώσω απόψεις που έχουν ήδη λεχθεί στο παπί θα εκφράσω τι σκέφτηκα μόλις διάβασα τη λέξη τρομοκρατία.
Αισθάνομαι τρομοκρατημένος πλέον από την κατάσταση που μαστίζει τα πανεπιστημία όλης της χώρας και εμφανίζεται φυσικά και στο δικό μας πανεπιστήμιο. Τρομοκρατημένος που το ήδη ζοφερό μου μέλλον υπονομεύεται ακόμη περισσότερο από τη δημοκρατική μειοψηφία που κρατά το πανεπιστημίο μας κλειστό,καθως χιλίαδες συμφοιτητές αναμεσά τους κ εγώ δεν έχουμε ουτε μπάρμπα στην κορώνη ούτε την πολυτέλεια να σπουδάζουμε αιωνίως όπως πολλοί απο αυτούς τους ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ συνδικαλιστές που κρατούν τα πανεπιστημιά μας κλειστά.
Αναλογίστηκαν έστω μία φορά αυτοι οι 200 (το 1,6% των 12.000 φοιτητών του πανεπιστημίου μας δηλαδή) που διατήρησαν γιά άλλη μιά βδομάδα το λουκέτο στα αμφιθέατρα πόσοι από μας ακροβατούμε σε ένα τεντομένο χρονικά σχοίνι αναφορικά με τις σπουδές μας; Τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς μπήκαμε στο πανεπιστήμιο με στόχους κ όνειρα; Μην μας ξαναπείτε ότι αυτά τα όνειρα σβήνουν εξαιτίας του κράτους κ του ίδιου του πανεπιστήμιου,νισάφι,η καραμέλα αυτή έχει λιώσει. Έχει λιώσει διότι αποδείχτηκε στην πράξη πώς το ανοιχτό πανεπιστήμιο (με τις ατέλειες κ τις εξώφθαλμες ελλείψεις του) έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει από το κλειστό. Έχει να προσφέρει σε όποιον είναι αποφασισμένος να πάρει από αυτό.
Βαρέθηκα να ακούω πως εμείς οι ανεξάρτητοι κ ανένταχτοί δεν κάνουμε τίποτε γιά να προασπίσουμε τα κεκτημένα μας. Δεν πάμε στις συνελεύσεις λένε. Όμορφα, δοκίμασα κ εγώ να πάω. Τι άκουσα; «ψήφισμα γιά τον τούρκο αγωνιστή Ταϊλάν,σηκώστε τα χέρια σας» οι φίλοι μας οι αριστεροί. «οε οε δαπ οε οε δαπ δαπ δαπαραααααααα» οι συνάδελφοι δεξίοι. Επίδειξη δύναμης κάθε φορά απ’όλους ποίος θα κερδίσει τη συνέλευση. Τραμπουκισμοί,ύβρεις,βία,αναρχικους εσέις,μπράβους εμείς κ ο φαύλος κύκλος συνέχιζεται. Να μη σχολιάσω δε την ατμόσφαιρα από την οποία κάνεις φυσιολογικός άνθρωπος δε βγαίνει από το Π.Αμφ. χωρίς αναπνευστικά προβλήματα. Έτσι κλείνουν οι σχόλες μας συνάδελφοι κ το ξέρουμε όλοι δυστυχώς. Ο συν-άδελφος μας ο «σαφίτης» θα φέρει τον φίλο του τον αναρχικό γιά να είναι σίγουρος πώς δεν θα τον πειράξει ο μπράβος που έφερε ο συν-άδελφος του «δαπίτης» ενώ ο συν-άδελφος «πκσίτης» θα φρόντισει με τη γνωστή του πρακτική να κρατήσει η συνέλευσή ως τις 8 το βράδυ ώστε να έχουν φύγει όλοι όσοι είναι κατά της κατάληψης. ΔΥΣΤΥΧΩΣ όποιον αρνηθεί ότι αυτά συμβαίνουν είμαι αναγκασμένος να τον χαρακτηρίσω ψεύτη και υποκριτή.
Έμπρος λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, μας λένε, κ εγώ θα σας το ξαναπώ κ εδώ. Γιατί σκύβουμε το κεφάλι κ τους αφήνουμε να μας στήνουν ναρκοπέδιο έξω από το πανεπιστήμιο μας κ να μην μπορούμε να μπούμε σε αυτό; Γιατί τους αφήνουμε να παραβιάζουνε το ακαδημαϊκό μας άσυλο κ το δικαίωμα μας στη μόρφωση κ την προσωπική μας πρόοδο; Ας αναλογίστουμε επιτέλους πώς το περίφημο αυτό άσυλο για το οποίο κόπτονται μόνο οι ίδιοι το καταπατούν. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ ; ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ; Αυτό είναι το ακαδημαικό άσυλο,να μπορώ να πάω στο πανεπιστήμιο μου,να παρακολούθησω τη διάλεξη και να συζητήσω ΕΛΕΥΘΕΡΑ με τον καθηγητή μου.
Τελειώνοντας το φορτισμένο αυτό κείμενο μου θα ήθελα να ξεσπάσω,δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.Θα φωνάξω κ ας είναι ουτοπία αυτό που θα πω,αλλά κάνω έκκληση σε μαθητές κ καθηγητές. ΑΓΝΟΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ! ! ! Πάμε όλοι στο μάθημα κ τη δουλεία μας,πάμε να δώσουμε ξανά ζωή στο πανεπιστήμιο μας. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΚΛΕΙΣΤΗ. Αγνοήστε τους όλους,όλες τις παρατάξεις που τόσα χρόνια εγκληματούν εις βάρος μας για δικό τους κομματικό συμφέρον,κομματικά παραρτήματα είναι όλοι τους εξάλλου! Γι’αυτο όπου βλέπετε αφίσες ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΕΣ! Δεν τους δίνει κανεις το δικαίωμα να λερώνουν το πανεπιστημιό μας με αυτές! Μην τους αφήνουμε άλλο να παίζουν παιχνίδια στη δική μας την πλάτη! Μη σκύβετε το κεφάλι φίλοι συμφοιτητές…
Υ.Γ. Ζητω συγγνώμη που το κείμενο ίσως είναι ασυνάρτητο αλλά είμαι πλεόν απηυδησμένος με την κατάσταση αυτή. Ξέρω ότι μπλέκω διάφορα θέματα χώρις πλήρη επιχειρηματολογία όμως ακομή κ έτσι νομίζω ότι πρέπει να ακουστούν κ ας είναι ένα προσωπικό ξέσπασμα. Ήθελα να πω κάποια πράγματα για τα οπόια πλέον δεν μπορώ να εκφραστώ ψύχραιμα και συγκροτημένα,πιστεύω πως ένα καλογραμμενό κείμενο με ξύλινη γλώσσα κ άρτια επιχειρήματα δεν θα εξέφραζε αυτό που θέλω να πω.Δεν έχω ούτε χώρο να πω περισσότερα,όυτε έσεις χρόνο να τα διαβάσετε. Δεν έχω και που αλλού να τα πω όμως πλέον.
Αισθάνομαι τρομοκρατημένος πλέον από την κατάσταση που μαστίζει τα πανεπιστημία όλης της χώρας και εμφανίζεται φυσικά και στο δικό μας πανεπιστήμιο. Τρομοκρατημένος που το ήδη ζοφερό μου μέλλον υπονομεύεται ακόμη περισσότερο από τη δημοκρατική μειοψηφία που κρατά το πανεπιστημίο μας κλειστό,καθως χιλίαδες συμφοιτητές αναμεσά τους κ εγώ δεν έχουμε ουτε μπάρμπα στην κορώνη ούτε την πολυτέλεια να σπουδάζουμε αιωνίως όπως πολλοί απο αυτούς τους ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ συνδικαλιστές που κρατούν τα πανεπιστημιά μας κλειστά.
Αναλογίστηκαν έστω μία φορά αυτοι οι 200 (το 1,6% των 12.000 φοιτητών του πανεπιστημίου μας δηλαδή) που διατήρησαν γιά άλλη μιά βδομάδα το λουκέτο στα αμφιθέατρα πόσοι από μας ακροβατούμε σε ένα τεντομένο χρονικά σχοίνι αναφορικά με τις σπουδές μας; Τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς μπήκαμε στο πανεπιστήμιο με στόχους κ όνειρα; Μην μας ξαναπείτε ότι αυτά τα όνειρα σβήνουν εξαιτίας του κράτους κ του ίδιου του πανεπιστήμιου,νισάφι,η καραμέλα αυτή έχει λιώσει. Έχει λιώσει διότι αποδείχτηκε στην πράξη πώς το ανοιχτό πανεπιστήμιο (με τις ατέλειες κ τις εξώφθαλμες ελλείψεις του) έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει από το κλειστό. Έχει να προσφέρει σε όποιον είναι αποφασισμένος να πάρει από αυτό.
Βαρέθηκα να ακούω πως εμείς οι ανεξάρτητοι κ ανένταχτοί δεν κάνουμε τίποτε γιά να προασπίσουμε τα κεκτημένα μας. Δεν πάμε στις συνελεύσεις λένε. Όμορφα, δοκίμασα κ εγώ να πάω. Τι άκουσα; «ψήφισμα γιά τον τούρκο αγωνιστή Ταϊλάν,σηκώστε τα χέρια σας» οι φίλοι μας οι αριστεροί. «οε οε δαπ οε οε δαπ δαπ δαπαραααααααα» οι συνάδελφοι δεξίοι. Επίδειξη δύναμης κάθε φορά απ’όλους ποίος θα κερδίσει τη συνέλευση. Τραμπουκισμοί,ύβρεις,βία,αναρχικους εσέις,μπράβους εμείς κ ο φαύλος κύκλος συνέχιζεται. Να μη σχολιάσω δε την ατμόσφαιρα από την οποία κάνεις φυσιολογικός άνθρωπος δε βγαίνει από το Π.Αμφ. χωρίς αναπνευστικά προβλήματα. Έτσι κλείνουν οι σχόλες μας συνάδελφοι κ το ξέρουμε όλοι δυστυχώς. Ο συν-άδελφος μας ο «σαφίτης» θα φέρει τον φίλο του τον αναρχικό γιά να είναι σίγουρος πώς δεν θα τον πειράξει ο μπράβος που έφερε ο συν-άδελφος του «δαπίτης» ενώ ο συν-άδελφος «πκσίτης» θα φρόντισει με τη γνωστή του πρακτική να κρατήσει η συνέλευσή ως τις 8 το βράδυ ώστε να έχουν φύγει όλοι όσοι είναι κατά της κατάληψης. ΔΥΣΤΥΧΩΣ όποιον αρνηθεί ότι αυτά συμβαίνουν είμαι αναγκασμένος να τον χαρακτηρίσω ψεύτη και υποκριτή.
Έμπρος λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, μας λένε, κ εγώ θα σας το ξαναπώ κ εδώ. Γιατί σκύβουμε το κεφάλι κ τους αφήνουμε να μας στήνουν ναρκοπέδιο έξω από το πανεπιστήμιο μας κ να μην μπορούμε να μπούμε σε αυτό; Γιατί τους αφήνουμε να παραβιάζουνε το ακαδημαϊκό μας άσυλο κ το δικαίωμα μας στη μόρφωση κ την προσωπική μας πρόοδο; Ας αναλογίστουμε επιτέλους πώς το περίφημο αυτό άσυλο για το οποίο κόπτονται μόνο οι ίδιοι το καταπατούν. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ ; ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ; Αυτό είναι το ακαδημαικό άσυλο,να μπορώ να πάω στο πανεπιστήμιο μου,να παρακολούθησω τη διάλεξη και να συζητήσω ΕΛΕΥΘΕΡΑ με τον καθηγητή μου.
Τελειώνοντας το φορτισμένο αυτό κείμενο μου θα ήθελα να ξεσπάσω,δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.Θα φωνάξω κ ας είναι ουτοπία αυτό που θα πω,αλλά κάνω έκκληση σε μαθητές κ καθηγητές. ΑΓΝΟΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ! ! ! Πάμε όλοι στο μάθημα κ τη δουλεία μας,πάμε να δώσουμε ξανά ζωή στο πανεπιστήμιο μας. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΚΛΕΙΣΤΗ. Αγνοήστε τους όλους,όλες τις παρατάξεις που τόσα χρόνια εγκληματούν εις βάρος μας για δικό τους κομματικό συμφέρον,κομματικά παραρτήματα είναι όλοι τους εξάλλου! Γι’αυτο όπου βλέπετε αφίσες ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΕΣ! Δεν τους δίνει κανεις το δικαίωμα να λερώνουν το πανεπιστημιό μας με αυτές! Μην τους αφήνουμε άλλο να παίζουν παιχνίδια στη δική μας την πλάτη! Μη σκύβετε το κεφάλι φίλοι συμφοιτητές…
Υ.Γ. Ζητω συγγνώμη που το κείμενο ίσως είναι ασυνάρτητο αλλά είμαι πλεόν απηυδησμένος με την κατάσταση αυτή. Ξέρω ότι μπλέκω διάφορα θέματα χώρις πλήρη επιχειρηματολογία όμως ακομή κ έτσι νομίζω ότι πρέπει να ακουστούν κ ας είναι ένα προσωπικό ξέσπασμα. Ήθελα να πω κάποια πράγματα για τα οπόια πλέον δεν μπορώ να εκφραστώ ψύχραιμα και συγκροτημένα,πιστεύω πως ένα καλογραμμενό κείμενο με ξύλινη γλώσσα κ άρτια επιχειρήματα δεν θα εξέφραζε αυτό που θέλω να πω.Δεν έχω ούτε χώρο να πω περισσότερα,όυτε έσεις χρόνο να τα διαβάσετε. Δεν έχω και που αλλού να τα πω όμως πλέον.