Η ελλάδα στα κάρβουνα

Απεργίες, διακοπές, φωνές και διαφωνίες, επεισόδια. «Μια χώρα χωράφι, στη μέση εγώ» όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Τι θα σκεφτώ λοιπόν εγώ ως νέος αυτής της χώρας όταν βλέπω αυτή την κατάσταση; Τι να σκεφτώ όταν ακόμη και όλες αυτές οι κινητοποιήσεις πέφτουν στο κενό χρόνια τώρα με την αδιαλλαξία των εκάστοτε κυβερνήσεων; Σε τι να ελπίζω από μια χώρα που έχει παντελή έλλειψη πολιτικής παιδείας και ο μόνος νόμος που εφαρμόζεται και επικρατεί είναι ο νόμος του ισχυρού;

Απεργίες λοιπόν. Έχω κάποιες ενστάσεις και απορίες για όλες αυτές τις κινητοποιήσεις και αναρωτιέμαι αν έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Μήπως τελικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να βασανίζουν ακόμη περισσότερο τον απλό κόσμο; Μήπως τελικά θίγουν όλους όσους δεν πρέπει να θίξουν ενώ ταυτόχρονα αυτοί που θα έπρεπε να θιχτούν κοιμούνται ήσυχοι; Ας πάρουμε για παράδειγμα την απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ. Δε γνωρίζω τα αιτήματα τους όμως είμαι 99% σίγουρος ότι θα έχουν δίκιο. Μήπως όμως είναι λίγο ανεύθυνη η συγκεκριμένη απεργία; Αναλογίστηκε κανείς πόσοι άρρωστοι βρίσκονται στα σπίτια τους με υποστήριξη ιατρικών μηχανημάτων και κάθε φορά που γίνεται διακοπή η ζωή τους κρέμεται σε μια κλωστή; Μήπως υπολόγισε κανείς πόσες ηλεκτρικές συσκευές, για τις οποίες μάλιστα ο κοσμάκης πληρώνει ακόμη δόσεις έχουν καεί από την υψηλή τάση με την οποία επανέρχεται το ρεύμα;

Με την απεργία της ΔΕΗ λοιπόν ποιος τιμωρήθηκε; Έμεινε καθόλου το γραφείο του Καραμανλή χωρίς ρεύμα ή μήπως έμεινε η Νατάσσα στο σπίτι με κεράκια; Με την απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς, μήπως δυσκολεύτηκαν οι υπουργοί να πάνε στα γραφεία τους ή τελικά βρήκε το μπελά του ο κάθε ταλαίπωρος ιδιωτικός υπάλληλος που έπρεπε να πάει στη δουλειά του και ο παππούς που είχε ανάγκη να πάει στον Ευαγγελισμό;

Ιδιωτικοί υπάλληλοι είπα; Αλήθεια πόσοι από αυτούς έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στις απεργίες; Γιατί απ’ όσο ξέρω η eurobank έχει πολλά σπίτια να κλείσει και αν θες να κάνεις απεργία φυσικά δε θα σου το αρνηθεί κανείς. Απλώς θα σε ενημερώσουν πώς για τη δουλεία σου περιμένουν άλλοι 100 υποψήφιοι. Αυτό ισχύει στη Eurobank και στον κάθε ιδιωτικό κολοσσό που μας ρουφά το αίμα.

Απεργία και οι δημοσιογράφοι. Αλήθεια πόσο αστείο είναι αν σκεφτεί κανείς ότι στην απεργία συμμετέχουν η Στάη, ο Ευαγγελάτος και κάποιοι άλλοι μεγαλοδημοσιογράφοι που παίρνουν εκατομμύρια για να μας «ενημερώνουν» κατά το δοκούν; Αυτοί που είναι τα δεκανίκια των δύο κομμάτων που λεηλατούν την εξουσία και κάνουν πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη. Αυτοί που με πρόσχημα τη δημοκρατία και με περίτεχνους τρόπους, έχουν καταργήσει κάθε διαφορετική με τη δική τους άποψη και κάθε έννοια ελευθέρου διαλόγου. Αυτοί που βάλουν επώνυμα κατά συναδέλφων τους και μιλούν για την τρομοκρατία και τα εκβιαστικά blogs.

Μήπως λοιπόν, αναρωτιέμαι πάλι εγώ, θα ήταν πιο εποικοδομητικό,οι δημοσιογράφοι (και κάποιοι άλλοι κλάδοι επαγγελματιών) να ξεκινούσαν επιτέλους και τη δική τους αυτοκάθαρση; Να βρουν τους «συνεταίρους» της κάθε κυβέρνησης που προωθούν τις αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, και βρίσκονται μέσα στους δικούς τους κόλπους, και να τους αποβάλλουν.

Εν κατακλείδι δε θέλω να πω πώς οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες είναι κάτι κακό που δε θα έπρεπε να γίνεται. Ήθελα όμως να υπερτονίσω δύο σημεία:

Πρώτον: Ότι θα έπρεπε ορισμένοι νευραλγικοί κλάδοι, όπως αυτοί της ΔΕΗ ή των μέσων μαζικής μεταφοράς να αναλογίζονται ότι οι μόνοι που θίγονται από τις απεργίες τους είναι απλοί πολίτες και ίσως θα έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να κλιμακώνουν τις αντιδράσεις τους, χωρίς να ταλαιπωρούν τους πολίτες.

Δεύτερον: Δεν έχω δει κανένα αποτέλεσμα από απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία 10 χρόνια, τα οποία μπορώ να αντιληφθώ τι συμβαίνει γύρω μου. Σίγουρα συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να γίνει και να μην περνούν αντιλαϊκές νομοθεσίες χωρίς αγώνα. Απλώς αναρωτιέμαι μήπως πλέον η απεργία, οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις, είναι αναποτελεσματικές μορφές αγώνα και θα έπρεπε τα πράγματα να γίνονται κάπως αλλιώς. Το πώς δεν μπορώ δυστυχώς να το απαντήσω. Ίσως ένα βήμα θα ήταν η αυτοκάθαρση του κάθε εργασιακού τομέα και η απομάκρυνση στοιχείων που αποδεδειγμένα εξυπηρετούν κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα και ρουσφέτια. Το πρωταρχικό όμως βήμα θα ήταν να ξυπνήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό ίσως όπλο που μας έχει απομείνει, ΤΗΝ ΨΗΦΟ. Δε νοείται μετά από όλα όσα έχουν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να παίρνουν εν έτη 2007 80%.

Υ.γ. Κάθε σχόλιο δεκτό, η άποψη είναι φυσικά υποκειμενική και δεν είναι σε καμία περίπτωση αδιάλλακτη.

Υ.γ.2. Αν θέλετε να το συζητήσουμε περιμένω τα σχολιά σας στο ιστολόγιο.

Νιού Τζενερέισον!

Αρχικά θα ήθελα να συγχαρώ τον συμφοιτητή Μιχάλη Σαλπαδήμο για την απολαυστική επιστολή του την οποία ρούφηξα ως την τελευταία λέξη. Χαίρομαι με τη διαπίστωση ότι τα λόγια καρδιάς που έγραψε έτυχαν ιδιαίτερης εκτίμησης από όλους. Εκτός από τους «κατηγορούμενούς» του. Αναμενόμενο, στου κουφού την πόρτα…

Δυστυχώς τα περισσότερα θέματα που θέτει όμως δεν είναι αποκλειστικά προνόμια του Πα.Πει., είναι ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα τα οποία εμφανίζονται σε ιδιαίτερη έξαρση στην πρωτεύουσα. Πιστεύω ότι ακόμη και για ένα παιδί που δεν αλλάζει τόπο για να σπουδάσει, η αλλαγή είναι μεγάλη, πόσο μάλλον για κάποιο που έρχεται στη ζούγκλα της Αθήνας προερχόμενο από άλλη πόλη. Έρχεται λοιπόν στο Πα.Πει. και παίρνει αμέσως το πρώτο δείγμα του πολιτισμού μας από τα άγρια θηρία των παρατάξεων που ψάχνουν για τροφή… εεεε ψήφους.

Η πραγματικότητα που με λυπεί περισσότερο και με κάνει να ντρέπομαι είναι αυτός ο «ρατσισμός» που αισθάνθηκε ο Μιχάλης απέναντι στα παιδιά που έρχονται από άλλες πόλεις. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς γίνεται ένας φυσιολογικός άνθρωπος το μόνο ενδιαφέρον που βρίσκει στους συνανθρώπους του είναι η καταγωγή, η κοινωνική θέση και το εκκαθαριστικό της εφορίας. Αν αυτό κάνει η πλειονότητα των νέων σήμερα, τότε αυτό σημαίνει πώς έχουμε μεγάλο πρόβλημα ως κοινωνία. Σημαίνει πώς τα πρότυπα και οι αξίες που δίνονται στους νέους έχουν ευτελιστεί.

Διαπιστώνει επίσης ο Μιχάλης ότι έχουμε γεμίσει με φρεσκοβαμμένους τέλειους φοιτητές και φοιτήτριες που κάνουν διαγωνισμό ακριβότερου αυτοκινήτου. Διαπίστωση μου είναι πώς η αλλαγή αυτή που έχει συντελεστεί είναι ραγδαία και ξεκινά από το σχολείο. Αυτό το στηρίζω στο γεγονός ότι πλέον ακόμη και σε ένα γυμνάσιο να μπεις, θα δεις βαμμένα κοριτσάκια (ενίοτε και αγοράκια) να κάνουν διαγωνισμό του πιο ακριβού gadget. Κάτι το οποίο μέχρι πριν λίγα χρόνια που ήμουν και εγώ στο γυμνάσιο, ούτε που μπορούσαμε να διανοηθούμε. Πρόσφατα κιόλας η δημόσια συζήτηση σχετικά με τις νέες (και επικίνδυνες) τάσεις των νέων της εποχής (emo, trendy, κάγκουρες, skataδες και λοιπές κατηγοριοποιήσεις που αποδόθηκαν ) καταδεικνύει ακόμη πιο έντονα τα προβλήματα αυτά, τα οποία είναι εμφανές ότι ξεκινούν από την εφηβική ηλικία.

Το κείμενο του Μιχάλη δυστυχώς ενισχύει την απαισιοδοξία μου για την ποιότητα της γενιάς μας. Έχουμε στρέψει το ενδιαφέρον μας σε πράγματα άνευ ουσίας, στο glamour και τη χλιδή, ξεχνώντας κάθε τι ουσιώδες. Ίσως επειδή τα βρήκαμε όλα έτοιμα και κανείς δε μας έδωσε ερέθισμα να προβληματιστούμε. Έχω ακούσει πολλές φορές τον παππού μου να λέει «Περνάω κάθε πρωί από την πλατεία και βλέπω τις καφετέριες γεμάτες νέα παιδιά να πίνουν καφέ». Είμαστε η γενιά του φραπέ και της καλοπέρασης λοιπόν, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τα δύσκολα χρόνια που μας περιμένουν.

Ερχόμαστε τώρα στο Πα.Πει. (και το κάθε Πα.Πει.) όπου παρατηρώ πράματα τα οποία με οδηγούν σε περαιτέρω εκτιμήσεις για το μέλλον. Αισθάνομαι πώς ένα παιδί που ξεκινά από το μηδέν, με μόνο προσόν το μυαλό και τη δουλεία του, δε θα βρει πολλές ευκαιρίες να ανοίξει τα φτερά του αν δεν ξεπουλήσει την ηθική του. Βλέπω ότι τα λαμπρά μυαλά απομονώνονται και ασχολούνται μόνο με τις σπουδές τους, αηδιασμένα από τις παρατάξεις και την πολιτική, επομένως αυτοί που θα κρατήσουν την εξουσία στο μέλλον σίγουρα δε θα είναι πιο φωτισμένοι από τους προκατόχους τους…

Ας ελαφρύνω λίγο το θέμα με την αναφορά στην πραγματική φιλοσοφία του Ελληνικού πανεπιστημίου. Διαπιστώνω πώς βαθύτερος του στόχος τελικά, είναι να εκπαιδεύσει τους νέους και να τους μυήσει, όχι στη γνώση και την επιστήμη, αλλά στη ζωή και το «κουρμπέτι». Στο πανεπιστήμιο έμαθα την αυτενέργεια! Μόνος σου μαθαίνεις, μόνος σου πρέπει να βρεις το δρόμο προς τη γνώση και την επιτυχία, σχεδόν κανείς δε θα βρεθεί να σε καθοδηγήσει σε κάτι, αν δεν έχει συμφέρον. Παρολα αυτά, για τους σπουδαστές των δημοσίων σχέσεων το πανεπιστήμιο αποτελεί τον καλύτερο τόπο για να εξασκήσουν τα P.R. τους, ειδικότερα κάνοντας πρακτική μέσω γνωστών εταιριών του χώρου όπως η ΔΑΠ Α.Ε., ΠΑΣΠ ΑΕΒΕ (που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα των μεγαλυτέρων Trust της χώρας, ΝΔ,ΠΑΣΟΚ κτλ.) οι οποίες πρόθυμα τους προσλαμβάνουν!

Σε ένα μόνο θέμα θα διαφωνήσω με το Μιχάλη. Επειδή έχω υπάρξει σπουδαστής και σε άλλο «ίδρυμα», το περίοπτο Ε.Μ.Π. σας πληροφορώ πώς οι καθηγητές εκεί είναι πολύ πιο απρόσωποι. Στο τμήμα μου στο Πα.Πει. έχω γνωρίσει αρκετούς καθηγητές που τουλάχιστον θέλουν να κάνουν αξιοπρεπώς τη δουλεία τους και ορισμένους ακόμη, με μεγάλο ζήλο και αγνό ενδιαφέρον να ασχοληθούν ακόμη και με κάθε φοιτητή ξεχωριστά. Όχι πως δεν υπάρχουν και καθηγητές φαντάσματα.

Τελικά η εμπειρία στο Πα.Πει. και στο κάθε πανεπιστήμιο της Ελλάδας σίγουρα δεν παρέχει τα εχέγγυα για ολοκληρωμένη εκπαίδευση έχοντας τραγικές ελλείψεις και κενά. Μπορεί όμως ο καθένας μας να σταχυολογήσει τα στοιχεία και τους ανθρώπους (φίλους και καθηγητές) που μπορούν να αποβούν καθοριστικά στη ζωή του.

Υ.γ. Απ’ ότι βλέπω το clopyright ήταν ένα διαχρονικό κείμενο! Καλή εξεταστική και καλά κουράγια!

Clopyright

Σύμπαπιοι και συμπάπιες σας απευθύνω μετά από καιρό αγωνιστικούς χαιρετισμούς, έχουμε και εκλογές την Κυριακή έτσι δεν είναι; Εθνικού χαρακτήρος μάλιστα. Όλοι θα ‘θελαν να είναι εκεί και να ψηφίσουν. Μεγαλύτερη αγωνία για την έκβαση της ψηφοφορίας έχει ο Κωστάκης από τους υποψηφίους.

Στα δικά μας τώρα και σε ένα θέμα πάντα επίκαιρο, το οποίο ψιθυρίζουμε μεταξύ μας αλλά ποτέ δεν μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτό. Δε μας συμφέρει εξάλλου. Ή μήπως θα μας συνέφερε να ασχοληθούμε με το θέμα της αντιγραφής στις εξετάσεις;

Ομολογώ πώς μέχρι τώρα δε με είχε απασχολήσει σοβαρά το θέμα, όμως μετά από μια συζήτηση με έναν καθηγητή, έκανα κάποιες σκέψεις και αποφάσισα να τις μοιραστώ μαζί σας. Ο καθηγητής αυτός λοιπόν ήταν πολύ προβληματισμένος γιατί αντιλήφθηκε ότι τις τελευταίες 2-3 εξεταστικές γίνεται χαμός και εν ολίγοις μας προέτρεψε να πάρουμε το θέμα στα χέρια μας γιατί η όλη κατάσταση βαίνει εις βάρος μας τελικώς.

Οι σκέψεις για τα αίτια ήσαν πολλές: Η επιτήρηση, η πονηριά, η νοοτροπία του Έλληνα όταν βρίσκεται στα θρανία. Σίγουρα όλα αυτά έχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό ευθύνη για το φαινόμενο της αντιγραφής, όμως η ρίζα του κακού βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο περιεχόμενο των σπουδών μας, στην απαξίωση των πτυχίων μας και το νεφελώδες μέλλον που βλέπει καθένας μας μπροστά του.

Πόσοι από εμάς αλήθεια ξέρουν τι βγαίνουν από τη σχολή τους; Αυτοί που ξέρουν, πόσο σίγουροι είναι πώς θα βρουν δουλειά πάνω στο αντικείμενο σπουδών τους και δε θα καταλήξουν επαγγελματίες παίχτες του Deal μήπως και βγάλουν κανένα φράγκο; Πόσοι από μας πιστεύουν ότι έστω το 10% των διδαχθέντων στο πανεπιστήμιο θα το χρησιμοποιήσουν στη δουλειά τους; Πτυχιούχος οικονομολόγος και κάνει απογραφή μπανανόφλουδας στη χωματερή…

Θα μου πείτε ότι και όταν κατεβαίνει ένα παλικάρι από το τελευταίο έδρανο, κάνει τη βόλτα του μέχρι το πρώτο για να πάρει την κόλλα του συμφοιτητή του, για να αντιγράψει με όλη του την άνεση, απαξιώνεται το πτυχίο μας. Το θέμα όμως είναι να πάψουμε επιτέλους να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος.

Το κόκκινο αφήνει Μαύρο

Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα σαστισμένος και δεν ξέρω τι να γράψω ή καλύτερα τι να πρωτογράψω. Εξάλλου ακόμη δεν ξέρω αν θα φτάσει η πύρινη λαίλαπα και στο χωριό μου, αν φτάσει πάντως είμαι σίγουρος πώς δε θα υπάρξει κανείς να το προστατέψει εκτός από την αυτοθυσία των λιγοστών κατοίκων του. Μαύρισε ο ουρανός, μαύρισε η γη, μαύρισαν οι ψυχές μας. Ζήσαμε στιγμές και είδαμε εικόνες που θα μας σημαδεύουν για μία ζωή, δηλητηριάζοντας κάθε αίσθησή μας. Γιατί Θεέ μου;

Ας ξεκινήσω εκφράζοντας τη συμπαράσταση μου, κατά σειρά οδύνης, στα θύματα της πρωτοφανούς αυτής τραγωδίας που βιώνουμε, στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, στο φυσικό μας περιβάλλον που έχασε μεγάλο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας του, στους ανθρώπους που έχασαν περιουσίες, κτήματα, δουλειές, κόπους μίας ζωής, σε αυτούς που έχασαν την αγαπημένη ιδιαίτερη πατρίδα τους και τέλος σε όλους μας, που χάσαμε ένα τεράστιο κομμάτι του φυσικού πλούτου της χώρας μας και ένα (ευτυχώς μικρό) κομμάτι της ιστορίας μας.

Δυστυχώς φοβάμαι ότι τα χειρότερα έρχονται και το στηρίζω με 2 σκέψεις.

Πρώτον η φυσική καταστροφή δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς μετά τις πυρκαγιές θα έρθουν οι βροχές. Η συνέχεια της εξίσωσης λέγεται πλημμύρα και δε βλέπω πολλούς να το αναφέρουν και να προετοιμάζονται γι’ αυτό.

Δεύτερον, μαζί με τα χωριά κάηκε ανεπανόρθωτα και ένα μεγάλο κομμάτι της παράδοσής μας. Άραγε πόσα από αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο χάρτη και πόσα από αυτά θα εγκαταλειφθούν τελείως λόγω της χρόνιας ασθένειας της αστυφιλίας από την οποία πάσχει ο λαός μας; Για τα περισσότερα από αυτά ήταν το τελειωτικό κτύπημα…

Προσπαθώ να κρατήσω την οργή μου. Την οργή για τα μιάσματα που έσπειραν πολλά από τα κόκκινα ποτάμια, για τους τυχοδιώκτες που ως άλλα αρπακτικά (τα αυθεντικά δυστυχώς κάηκαν) τρίβουν τα χέρια τους καθώς μυρίζονται το εύκολο κέρδος που θα αποφέρει η καταστροφή αυτή. Την οργή για τους αναίσθητους που συνέχιζαν να γεμίζουν τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης για να λικνιστούν στους ρυθμούς της μουσικής την ώρα που συνάνθρωποί τους χορεύουν το χορό της φωτιάς. Την αγανάκτησή μου για όλους αυτούς τους αναλυτές των παραθύρων με τα κοστούμια και τα ταγιέρ, τους φωτεινούς αυτούς παντογνώστες που μας πληροφορούσαν πάλι με κάθε λεπτομέρεια και «λεπτότητα» για τα αίτια της τραγωδίας, συγκαλύπτοντας παράλληλα τους πραγματικούς υπευθύνους. Τελικά όμως δεν μπορώ να κρατήσω την οργή και την αηδία μου για τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος κατά της Ελλάδος. Αυτούς που σε λίγες μέρες, εν μέσω πόνου και οδύνης θα ζητήσουν την ψήφο μας.

Την ώρα που οι περισσότεροι προσπαθούμε να συνδράμουμε όπως και όσο μπορούμε ο καθένας, τα αγαπημένα μας πολιτικά κόμματα δεν έχουν ανακοινώσει κάτι το οποίο θεωρώ έστω το ελάχιστο. Να διαθέσουν τα εκατομμύρια ευρώ που θα καταχραστούν (νόμιμα, αφού έχουν προνοήσει να τα εξασφαλίσουν δια νόμου, αντίθετα με τα μέτρα αντιπυρικής προστασίας για τα οποία δεν προνόησαν) από τον κρατικό προϋπολογισμό για τις προεκλογικές τους εκστρατείες, για την ανακούφιση των πυροπαθών.

Μήπως όμως είδαμε κάτι που δεν το περιμέναμε; Θα ενδώσω στον πειρασμό να αποτυπώσω μία σύντομη εικόνα για την αντίδραση κάθε κόμματος (για τα 4 κόμματα που βρίσκονται στην απελθούσα βουλή) τις ημέρες αυτές.

Το κυβερνών κόμμα δεν επιδέχεται σχολιασμού, καθώς είναι υπεύθυνο για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα και για το διαλυμένο κρατικό μηχανισμό. Για ποιόν κρατικό μηχανισμό μιλάμε δηλαδή, όταν αυτός απασχολείται εξ ολοκλήρου με τις επικείμενες εκλογές; Υπηρεσιακό υπουργό εσωτερικών έχουμε εξάλλου. Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση επέδειξε την απαιτούμενη ανικανότητα ώστε να οδηγηθούμε στο σύγχρονο αυτό ολοκαύτωμα και σίγουρα με το κατόρθωμά της αυτό κέρδισε τη θέση της στην ιστορία της χώρας. Στις μαύρες σελίδες δυστυχώς.

Είδαμε τον πρόεδρο του Πασοκ να δηλώνει το μεσημέρι «Δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, πρέπει να συνασπιστούμε όλοι για το καλό της χώρας». Το βράδυ της ίδιας ημέρας των ακούσαμε να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ χωρίς καμία συναίσθηση και ηθική, δίχως τον ελάχιστο σεβασμό στους ανθρώπους που εκείνη την ώρα θρηνούσαν και αγωνιούσαν.

Το κομμουνιστικό κόμμα συνέχιζε την γνωστή κασέτα του δικομματισμού, ενώ η αρχηγός του, η γνωστή Αλέκα, είχε στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη μια συγκλονιστική… απάθεια, λες και βρισκόταν σε άλλο κόσμο, λες και δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτα. Όσο για τον Συριζα, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με το ΚΚΕ, τίποτε άξιο σχολιασμού.

Είδαμε όμως μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο και μερικές κωμικές σκηνές. Ο πρόεδρος Παπανδρέου να κάνει βόλτα μέσα στα καμένα και να κουνά τα χέρια του με απελπισία μπροστά στις κάμερες. Προφανώς ήταν γυρίσματα για τα διαφημιστικά σποτ που θα στηρίξουν την εκλογική του εκστρατεία. Είδαμε και τον αγαπημένο μας κύριο Πολύδωρα με το άσπρο πουκαμισάκι και την απαράμιλλη κόμη του να βοηθά στην απομάκρυνση ενός κορμού δέντρου από το δρόμο, ενώ οι σωματοφυλακές του απλώς παρατηρούσαν. Τυχαία οι τηλεοπτικές κάμερες ήταν και εκεί παρούσες. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο λοιπόν.

Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι ακόμη δεν έχουν αναβληθεί οι εκλογές, καθώς αυτό καθιστά αδύνατον να ανακουφιστούν ΑΜΕΣΑ οι πληγέντες και να υπάρξει στοιχειώδης έστω σχεδιασμός για τη συνολική αποκατάσταση των καμμένων περιοχών. Και αυτοί οι κύριοι θα έρθουν τώρα να ζητήσουν την ψήφο μας για να απαλύνουν την τραγωδία και να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα. Ως πότε όμως θα ανεχόμαστε αυτούς τους παλιάτσους της πολιτικής; ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ, ας συνειδητοποιήσουμε ότι εδώ και χρόνια καταστρέφουν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, ανενόχλητοι την πατρίδα μας. Ας τους μαυρίσουμε επιτελούς, όπως τους αξίζει, όπως μαύρισαν και αυτοί τα χωριά και τα δάση μας.

ΑΠΟΡΙΕΣ

1) Αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε και η έλλειψη της επίσημης Εκκλησίας. Δεν είδαμε κανέναν από την αρχιεπισκοπή να προσπαθεί να σταθεί στο πλευρό τον πυροπαθών, ούτε ακούσαμε κάποια προσφορά η πρωτοβουλία για την ανακούφισή τους. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι τεράστια. Μάλλον ο σεβαστός αρχιεπίσκοπος έχει πιο πολλή ανάγκη τη συμπαράσταση του κλήρου αυτή τη στιγμή και δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με κάτι άλλο.

2) Λέτε αν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα αντί για νερό, έριχναν πολιτικούς, οι φωτιές να έσβηναν νωρίτερα;

3)Το τοπ-μόντελ Φώφη (Γεννηματά) συνόδευε τον Παπανδρέου στις περιοδείες του στις φωτιές της Πελοποννήσου; Την ίδια ώρα καιγόταν η μισή Αττική και αν δεν κάνω λάθος νομάρχης κάπου εκεί δεν είναι η Φώφη; Την πνίγει σαν κορσές το καθήκον της στην τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται.

Υ.γ. 1 Θα είχα πολλά ακόμη να πω, για το γιατί, το πώς, τα λάθη που έγιναν, τον εξοπλισμό, την πρόληψη όμως νομίζω ότι έχουμε κουραστεί να τα ακούμε αυτές τις μέρες.

Υ.γ. 2 Αισθάνομαι ότι έχασα το όποιο χιούμορ είχα. Είχα πολύ «μαύρη» διάθεση γράφοντας αυτό το κείμενο

Υ.γ.3 Καλή ακαδημαϊκή χρονιά και καλά κουράγια σε όλους…

Το κρυφό Σχολείο

Αγαπητοί λουόμενοι,

Άρτι αφιχθής από τη μεγάλη συναυλία των Black Sabbath στη Μαλακάσα και έπειτα από μία εποικοδομητική εξεταστική περίοδο βρίσκω επιτέλους λίγες στιγμές για να ανανεώσω το ιστολόγιό μου. Θα σας πω μία πονεμένη ιστορία, βασισμένη στις πρωτόγνωρες εμπειρίες που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε σε αυτή την εξεταστική.

Όλοι όσοι βρεθήκαμε στα αμφιθέατρα νιώσαμε πραγματικά τι πάει να πει «ίδρωσα για να περάσω αυτό το μάθημα». Προσωπικά θυμάμαι τον εαυτό μου περισσότερη ώρα να σκουπίζεται από τον ιδρώτα παρά να γράφει. Δεν κατάλαβα με ποιο σκεπτικό ακυρώθηκαν οι εξετάσεις του Σαββατοκύριακου 23&24, ενώ τις επόμενες μέρες που ο καύσωνας κορυφώθηκε οι εξετάσεις διεξήχθησαν κανονικά. Οι δημόσιες υπηρεσίες έκλειναν εμείς όμως συνεχίσαμε με ζήλο και ιδρώτα να γράφουμε. Μάλλον η δική μας εργασία θεωρείται λιγότερο πνευματική από αυτή των δημοσίων υπαλλήλων. Προτείνω λοιπόν, να εκμεταλλευτούμε τέτοιες αντίστοιχες μελλοντικές καταστάσεις και να ζητήσουμε βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα.

Ποιος είναι υπεύθυνος για το πρόβλημα στον κλιματισμό δεν ξέρω, όμως ξέρω πώς είναι τουλάχιστον επιπόλαιος. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση ώστε να αντιμετωπιστεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ το πρόβλημα. Κάνεις δε φάνηκε να νοιάζεται για το γεγονός ότι γράφαμε σαν αυγά στο τηγάνι. Μόνο κάποιοι καθηγητές, και αυτό θα ήθελα να το υπερτονίσω, μας φέρθηκαν σαν ΆΝΘΡΩΠΟΙ και μας προσέφεραν ένα μπουκαλάκι νερό! Πολύ ευγενική όσο και απαραίτητη η χειρονομία τους, μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη.

Δυσάρεστη έκπληξη όμως για όλους όσοι εξεταζόμασταν το απόγευμα της Τετάρτης 27 Ιουνίου, ήταν η διακοπή ρεύματος που μετέτρεψε το ΠΑΠΕΙ σε ένα σύγχρονο κρυφό σχολείο. Έτσι είχαμε όλοι την ευκαιρία να ζήσουμε την ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία του κρυφού σχολείου και της Τουρκοκρατίας γράφοντας κυριολεκτικά στα τυφλά. Φήμες που λένε ότι σε μερικές αίθουσες άναψαν και κεράκια δημιουργώντας ρομαντική ατμόσφαιρα, ελέγχονται ως αναληθείς. Το καλύτερο όμως δεν το έχετε διαβάσει ακόμη. Πρόκειται για μια ευχάριστη είδηση για το ΠΑΠΕΙ μας, καθώς μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος, κάποιο αμφιθέατρο λόγω του σκότους που υπήρχε, μεταφέρθηκε στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου !!! Τελικό συμπέρασμα: Επειδή κάποιοι έκαναν δουλειές του ποδαριού, κάποιοι άλλοι έγραψαν κυριολεκτικά στο πόδι.

Καλά αποτελέσματα, καλή ξεκούραση, καλό καλοκαίρι και καλά (στη θάλασσα αυτή τη φορά) μπάνια εύχομαι στους περισσότερους και καλά μυαλά σε όσους τα χρειάζονται.

Υ.γ. Κυκλοφορεί και σχετικό βίντεο με τους συμφοιτητές μας που έγραψαν στο προαύλιο με τις κόλες ακουμπισμένες επάνω στα πόδια τους. Προμηθευτείτε το, είναι ιστορικό!

Η Θέμις έχει...κέφια

Με αφορμή την επιστολή του σεβαστού καθηγητή Κ. Χλωμούδη, μου επανήλθε στο μυαλό μια απορία που έχω χρόνια και αφορά τον παραλογισμό στον οποίο ζει μονίμως αυτή η χώρα. Όταν κάτι μένει στην ατιμωρησία όλοι γκρινιάζουμε «Τίποτε δε λειτουργεί σ’ αυτή τη χώρα, όλα είναι σαθρά και διαπλεκόμενα κτλ.». Γιατί όμως όταν ο πέλεκυς της δικαιοσύνης πέφτει «βαρύς» τότε πάλι δε μας αρέσει και αγανακτούμε;

Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι αυτή τη στιγμή μιλούν για εξωφρενικές ποινές, ότι εάν οι ποινές ήταν μικρότερες θα μιλούσαν για ατιμωρησία… Και αν για κάποιους οι ποινές φαντάζουν εξωφρενικές, σε μένα φαντάζουν εξωφρενικά τα ποσά που εικάζεται ότι καταχράστηκαν οι εν λόγω λειτουργοί της παιδείας. Επομένως εάν και εφόσον οι απάτες τους τεκμηριώθηκαν με αδιάσειστα στοιχεία, καλώς τιμωρήθηκαν.

Μια που έπεται και εξεταστική περίοδος θα σας βάλω ένα πρόβλημα σχετικά με την αυστηρότητα των ποινών. Τα ποσοτικά μεγέθη των οποίων είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ πραγματικά.

ΆΣΚΗΣΗ 1

Νέος ηλικίας 25 ετών μόλις έχει τελειώσει σπουδές, μεταπτυχιακό και στρατό, ξεκινά δουλεία. Ζητείται να υπολογιστεί ο χρόνος που πρέπει να καταδικαστεί σε πάσης φύσεως εργασία ώστε να βγάλει ποσό ίσο με αυτό το 470 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΡΧ. το οποίο καταχράστηκε καθηγητής,ο οποίος καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 16 χρόνια φυλάκιση.

Για τη λύση του προβλήματος να λάβετε υπ’ όψη τα παρακάτω δεδομένα:

1)Ο νέος δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη επομένως θα αμείβεται για ν+1(το ν τείνει στο άπειρο) χρόνια με το βασικό (ή αλλιώς εκμετάλλευσης εργασίας) μισθό των 600 €/μήνα

2)Η καταδίκη των 16 ετών που αναφέραμε (και χαρακτηρίζεται ως μεγάλη και παράλογη) αναφέρεται σε πρωτόδικη απόφαση. Λάβετε υπ’ όψη ότι ο κατηγορούμενος θα προσφύγει στο εφετείο και η ποινή θα μειωθεί στο μισό, ενώ στα μισά χρόνια της προκύπτουσας ποινής θα αφεθεί ελεύθερος, λόγω καλής διαγωγής. Πιστεύετε λοιπόν ότι τελικά η ποινή είναι μεγάλη;


Υ.Γ. Δε διαφωνώ ότι η ποινή είναι πρωτοφανής και ειδικά αν τη συγκρίνομε με άλλες ποινές σε αντίστοιχα παραπτώματα, φαντάζουν υπερβολικές. Όμως από κάπου δεν πρέπει να γίνει μια αρχή ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα καταχρήσεως του δημοσίου πλούτου;

Το Παπί και το ΠΑΠΕΙ

Μια περίεργη αλλά καθ’ όλα αναμενόμενη σιωπή έχει καλύψει το Παπεί μετά το πέρας των εκλογών. Το μόνο που θυμίζει την προ εκλογών εικόνα, είναι τα σελοτέιπ που απέμειναν στους τοίχους. Η πλειονότητα των εκπροσώπων των φοιτητικών παρατάξεων παραθερίζει στη Μύκονο, στις παραλίες ή στις καφετέριες, δρέποντας τους καρπούς των κόπων τους. Για παρουσία τους στα αμφιθέατρα φυσικά ούτε λόγος, κάνει κακό στην ηλιοθεραπεία. Η ύπαρξή τους στο χώρο του πανεπιστημίου εξάλλου, εξαντλείται στα παραταξιακά τους συμφέροντα.
Το μόνο παρήγορο που συνεπάγεται από αυτή την ησυχία είναι ότι, τουλάχιστον, φαίνεται ότι η εξεταστική θα διεξαχθεί κανονικά.

Μπορεί λοιπόν οι φοιτητικές παρατάξεις να βρίσκονται σε περίοδο διακοπών το Παπί μας όμως παραμένει εδώ. Συνεχίζει όπως το γνωρίζαμε και πριν τις εκλογές, έγκυρο και ενημερωτικό, πάνω απ’ όλα όμως ανοιχτό για ουσιαστική επικοινωνία με όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής μας κοινότητας, ένα πραγματικά «ελεύθερο βήμα» για όλους μας. Ίσως οι περισσότεροι δεν το γνωρίζουν όμως πριν λίγες μέρες το Παπί είχε γενέθλια και δράττομαι της ευκαιρίας για να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου γι’ αυτό.

Η πρώτη μου επαφή με το Παπί μας έγινε πριν 3 περίπου χρόνια και αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Όλα αυτά τα χρόνια ενημερώθηκα, διάβασα απόψεις , προβληματίστηκα, οργίστηκα , συμφώνησα και διαφώνησα, εξέφρασα τις απόψεις μου και εγώ μέσω της διαδικτυακής μας εφημερίδας. Νιώθω τελικά ότι το Παπί δεν είναι μία απλή εφημερίδα, ούτε ένα ενημερωτικό ηλεκτρονικό έντυπο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ζωτικά όργανα και πολλά κύτταρα. Και αν η συντακτική του ομάδα αποτελεί τα ζωτικά του όργανα, ο οργανισμός αυτός δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς όλους τους απλούς αναγνώστες του, αυτοί αποτελούν τα κύτταρά του!


Τόσα χρόνια το Παπί προβληματίστηκε, αμφισβήτησε, σκέφτηκε, έκρινε, επεσήμανε λάθη και παραλείψεις, προβλήματα και ελλείψεις, έβαλε το δικό του λιθαράκι στη βελτίωση της ακαδημαϊκής ζωής στο Παπεί. Το πιο σημαντικό γεγονός όμως κατά την άποψή μου, είναι ότι αυτός ο προβληματισμός σε ένα μεγάλο μέρος του προήλθε από τους αναγνώστες του Παπιού. Θυμηθείτε πόσοι από εμάς στείλαμε ένα απλό μήνυμα στην εφημερίδα μας και το είδαμε δημοσιευμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Για πόσα πράγματα απευθυνθήκαμε στο Παπί για να μας ενημερώσει και αυτό απάντησε άμεσα. Η σχέση κάθε αναγνώστη με το Παπί πάντα υπήρξε αμφίδρομη, δεν υπάρχει αμφιβολία!

Το μικρό αυτό παπάκι λοιπόν που γεννήθηκε πριν 6 χρόνια πλέον έχει γίνει ένα μεγάλο και ώριμο Παπί που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημίου μας, μια ενεργή εφημερίδα-θεσμός. Του εύχομαι να παραμείνει πάντα ένα ζωντανό και ζωηρό Παπί για πολλά χρόνια και να μην ωριμάσει υπερβολικά, γιατί όταν ωριμάζει πολύ κάτι, μετά σαπίζει. Εύχομαι να αγκαλιάσουμε όλοι μας το Παπί ακόμη περισσότερο, να το αισθανθούμε κάτι δικό μας, να αισθανθούμε κομμάτι του. Του εύχομαι να το αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο και εμείς και οι μεταγενέστεροι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς, καθώς και να συνεχίσει να προσφέρει ήθος!

Ας δούμε το Παπί μας ως μία ευκαιρία να εκφράσουμε ελεύθερα την άποψη μας, με παρρησία και κριτική σκέψη, με προβληματισμό αλλά και αισιοδοξία για οτιδήποτε μας απασχολεί ως φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιώς αλλά και ως νέους ανθρώπους. Ας το συντροφεύσουμε στο δύσκολο και ρομαντικό ταξίδι του που ξεκίνησε πριν 6 χρόνια. Ας αγαπήσουμε περισσότερο το Παπί και το Παπεί μας και ας τους δώσουμε την προσοχή που τους αξίζει! Ας γίνουμε ενεργά κύτταρα τους!

Χρόνια Πολλά!


Υ.Γ. Αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι την εξεταστική εύχομαι καλά κουράγια και επιτυχίες σε όλους! Τουλάχιστον δεν έσφιξαν οι ζέστες ακόμη!

Χαιρετισμούς από τη Μακρινή Λιμνούπολη,
Ντόναλντ το Παπί